ที่ที่เหมาะสำหรับให้นางกับเขาหาความสำราญ… ???
หาความสำราญอย่างไร ? มุมปากของมู่เฉียนซีค่อย ๆ กระตุก คำกล่าวนี้ดูเหมือนจะทะแม่ง ๆ อยู่สักหน่อย
แต่จิ่วเยี่ยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย มู่เฉียนซีนางเอนตัวพิงแพไม้ไผ่อย่างเมื่อยล้า กล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ในเมื่อเป็นการหาความสำราญทั้งที เช่นนั้นก็ต้องมีอาหารชั้นดีสุราชั้นเลิศด้วยสิ”
จิ่วเยี่ยเพียงโบกมือ อาหารเลิศรสมากมายทุกชนิดก็มีวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้านาง
สุราชั้นดีก็มีอยู่หลายไห ยังไม่ทันได้เปิดจุกเหล้า กลิ่นหอมเข้มข้นรัญจวนจมูกลอยมาแล้ว
“อาหารเลิศรสสุราชั้นดี ไม่มีคนงามก็ไม่สามารถเรียกได้ว่าแสวงหาความสำราญใส่ตัว”
นิ้วเรียวยาวของจิ่วเยี่ยจับบนหน้ากากของเขา เขาถอดหน้ากากปีศาจนั่นออก ดวงตาสีฟ้าที่งดงามคู่นั้นมองมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวว่า…
“แต่มีข้าอยู่”
“พรวด!”
มู่เฉียนซีไม่สามารถทนได้อีกต่อไป นางไม่คิดเลยว่าชายปีศาจผู้นี้จะกล่าวว่าตนเองเป็นคนงาม
มู่เฉียนซีเพิ่งจะหุบยิ้ม ก็รู้สึกได้ว่าเหนือศีรษะของนางถูกปกคลุมไปด้วยเงา
ใบหน้าของจิ่วเยี่ยอยู่ใกล้นางมาก นางรู้สึกได้ว่าปลายจมูกของตนเองสัมผัสกับผิวที่ละเอียดอ่อนของเขาเข้าแล้ว
ซวนหยวนจิ่วเยี่ยส่งเสียงที่เย็นชาและแข็งกระด้างเข้ามาในหูของนาง “เจ้าไม่พอใจในตัวข้าหรือ ?”
“แน่นอนข้าพอใจ จิ่วเยี่ย เจ้าเป็นชายที่ดูดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเห็น” มู่เฉียนซียิ้ม แต่นางพูดเสริมในใจว่า ‘ยกเว้นท่านอาเล็กของข้า!’
นางยั
