คุณชายใส่ชุดสีเขียวเดินเข้ามา เขามีใบหน้าอันอ่อนโยน ใบหน้าของเขานั้นขาวอย่างไม่เป็นปกติ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะฤทธิ์เหล้า
น่าหลานอวี้ยิ้มบาง ๆ เมื่อต้องพบกับคุณชายสามแห่งตระกูลโอวหยาง—โอวหยางเวยอย่างไม่คาดคิด
โอวหยางเวยเดินเข้ามา มองเห็นมู่ซีผู้อายุน้อยที่งดงามต่างจากคนทั่วไป เขามองข้ามสี่คนแถวหน้าไปเลย เดินพุ่งเข้าไปหา กล่าวว่า… “อายุน้อยแต่งดงามเช่นนี้ มาทำอะไรรึคนงาม เอ้านี่! ข้าให้เจ้า…”
เขายังไม่ทันได้เข้ามาใกล้มู่เฉียนซี สายลมอันน่าหวาดกลัวไม่ทราบที่มาพัดไปทางเขาอย่างแรง
“อ๊า!” ฉับพลันทันใดโอวหยางเวยลอยขึ้นไปบนฟ้า
“พรวด!” เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนหล่นลงใต้น้ำ
“นายน้อย นายน้อย!” เสียงตื่นตระหนกดังออกมา
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวขึ้น “น่าหลาน เจ้าลงมือเร็วไปหน่อยนะ”
น่าหลานอวี้ยิ้มให้นาง “ช่วยไม่ได้ พอข้าคิดว่าเขาจะเข้าใกล้เจ้า ข้าก็อดไม่ได้ที่จะเตะเขากระเด็นไป”
ฉูคงกระซิบ “คุณชายทั้งสอง ท่านผู้นั้นคือโอวหยางเวย คุณชายสามแห่งตระกูลโอวหยาง คุณชายไปลงมือกับเขา เขาคงไม่ยอมปล่อยพวกคุณชายไปเป็นแน่เจ้าค่ะ หลิวซางหรูเมิ่งมีเส้นทางลับที่สามารถหนีไปได้ รีบตามข้ามาเถอะเจ้าค่ะ”
มู่เฉียนซีโบกมือ กล่าวว่า “ฉูคงคนงาม ถ้าพวกข้าไปแล้ว เกรงว่าสตรีงามทั้งสี่คนจะต้องได้รับความทุกข์”
ฉูคง “แม้ว่าคุณชายจะไม่สนใจในตัวหญิงงาม แต่ก็เป็นคนที่รู้จักสงสารสาวงาม พวกข้าหลิวซางหรูเมิ่งมีที่พึ่งอยู่เบื้อง
