หลัง คุณชายสามแห่งตระกูลโอวหยางไม่กล้าทําอะไรพวกข้าหรอกนะเจ้าคะ”
“ผู้อยู่เบื้องหลังรึ ? อย่าไร้เดียงสานักเลย พวกเจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าตระกูลมู่จะสามารถเป็นที่พึ่งของพวกเจ้าได้ ? เรือบุปผาลํานี้เดิมทีเป็นของตระกูลโอวหยางของข้าอยู่แล้ว หากข้าจะแตะต้องพวกเจ้า มู่เฉียนซีแม้แต่จะผายลม ก็คงมิกล้ากระทำ”
องครักษ์ของตระกูลโอวหยางแข็งแกร่งอย่างมาก ไม่นานนักก็ช่วยโอวหยางเวยขึ้นมาได้
โอวหยางเวยกายเปียกโชกชุ่มไปทั่วทั้งร่าง เขาจ้องมองน่าหลานอวี้ตาเขียวปั้ด
“วันนี้พวกเจ้าหกคน อย่าได้คิดจะหนีเลย ข้าจะลองดูอยู่พอดี…”
ยังไม่ทันกล่าวจบ มู่เฉียนซีเข้ามายืนตรงหน้าเขา กล่าวอย่างเย็นชาว่า… “ข้าคิดว่าคนอย่างเจ้านี้ เป็นขันทีไปชั่วชีวิตคงจะดีที่สุดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ”
— ฟึ่บ! —
เข็มยาเข็มหนึ่งปักเข้าไปในเอวของเขา ยาที่ไม่รู้จักไหลเข้าสู่ร่างกาย แล่นเข้าสู่เส้นเลือดของเขา!
“จับมันไว้!” โอวหยางเวยกรุ่นโกรธถึงขีดสุด ลั่นวาจาออกคําสั่งกับองครักษ์จอมยุทธ์ด้วยเสียงอันดัง
เมื่อจอมยุทธ์เหล่านั้นกระโดดขึ้นและเตรียมจะพุ่งตัวถอยหลังไปยังมู่เฉียนซี ทันใดนั้นจิตสังหารอันน่าหวาดกลัวพลันแผ่ออกมา
เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ร่างกายของจอมยุทธ์ที่อยู่ในอากาศ ประหนึ่งว่าอันตรธานหายวับไปกับตา …ตัวของโอวหยางเวยกลายเป็นโครงกระดูกขาว ช่างน่าสะพรึง!
— แปะ! แปะ! แปะ! —
โครงกระดูกร่วงหล่นลงบนพื้น แตกเป็นเสี่ยง ๆ แทบไม่เหลือชิ้นดี
