น่าหวาดกลัวพุ่งออกมาจากผิวน้ำ น่าหลานอวี้รีบหลบไปด้านข้างพลันเอ่ยอย่างตกใจ
“นั่นมัน… มือสังหาร!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เงาร่างนับไม่ถ้วนชักกระบี่ยาวพุ่งออกมาโจมตีน่าหลานอวี้
— ปัง! —
ทว่าฉับพลันทันใดมีเงาร่างสีขาวปรากฏขึ้น ระเบิดกลุ่มเงาร่างเหล่านั้นออกไป พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาบนผิวทะเลสาบในฉับพลัน
ผู้เฒ่าชุดขาวผู้หนึ่งกล่าวขึ้น “นายน้อย ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ?”
ผู้เฒ่าผู้นี้ ฝีมือเทียบเท่าจอมยุทธ์อันดับหนึ่งของแคว้นจื่อเยี่ยก็ว่าได้ เขามีพลังถึงขั้นสูงสุดคือราชาแห่งภูตระดับเก้า เมื่อผู้เฒ่าชุดขาวลงมือ มือสังหารเหล่านี้ไม่ตายก็บาดเจ็บไปมากกว่าครึ่ง
น่าหลานอวี้กล่าวเสียงเย็นชา “เก็บเชลยศึกไว้สักคน”
“ขอรับ”
น่าหลานอวี้สีหน้าเคร่งขรึม “อา… พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว…”
นายน้อย หัวหน้าส่งข่าวมาว่ามีเรื่องเกิดขึ้นให้ท่านรีบกลับไป”
— ปัง! —
น่าหลานอวี้ที่โกรธง่ายมาแต่ไหนแต่ไร โมโหขึ้นมา มือตบโต๊ะเสียงดัง กล่าวขึ้น “น่าหน่ายใจนัก เพียงครู่เดียว เหตุใดถึงได้เกิดเรื่องมากมายเช่นนี้ ข้าบอกว่าจะยังอยู่ในแคว้นจื่อเยี่ยอีกสักพักไม่ใช่รึ ?!”
ผู้อาวุโสห้ากล่าว “นายน้อย ท่านอยู่ในแคว้นจื่อเยี่ยมานานพอแล้ว ถึงเวลาที่ท่านจะต้องกลับแล้วขอรับ”
แม้ที่นี่จะเป็นแคว้นเล็ก ๆ เมื่อก่อนก็เคยมาที่นี่แล้ว แต่ทุกครั้งที่เขามาก็จะไปอย่างเร่งรีบ ไม่มีใครอยู่นานแรมปี แต่ว่าตอนนี้… เขาไม่อยากไปเพราะมู่ซี
