“ข้าได้ยินมาเกี่ยวกับสตรีงามทั้งสี่ในใต้หล้านี้ พวกนางงดงามราวสตรีในความฝัน ข้าว่านางทั้งสี่ต้องมีความงามที่แตกต่างกันไปเป็นแน่แท้ วันนี้ข้าจองสตรีทั้งสี่ให้เจ้า มาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าดีไหมเล่า ?” มู่เฉียนซีกล่าวราวกับทั้งหมดนี้เป็นสมบัติของนาง
น่าหลานอวี้แทบอดรนทนไม่ไหวที่จะพร่ำบ่น มู่ซี ชายน้อยผู้นี้บุ่มบ่ามเกินไปจริง ๆ
“มู่ซี เราไม่ไปไม่ได้รึ ?!”
มู่เฉียนซีทำเป็นเง้างอน “เฮ้อ… พวกเจ้าเป็นอะไรกันไปหมด สถานที่ที่สนุกเช่นนี้ เหตุใดถึงไม่ยอมไปกับข้า ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยนั่งเรือบุปผาเลย น่าหลานอวี้ หากวันนี้เจ้าไม่ลงเรือบุปผาเป็นเพื่อนข้า ข้าจะวางยาสลบเจ้าแล้วพาลงเรือไปเป็นแน่”
ดวงตาสีเขียวสดใสเป็นประกายกล้า
เมื่อเห็นสายตาคุกคามของ ‘มู่เฉียนซี’ ในคราบคุณชายน้อยมู่ซี น่าหลานอวี้มุมปากกระตุกเล็กน้อย
‘ชิชะ! ตกลงแล้วข้ามีสหายแบบไหนกันแน่ ?’
สุดท้ายน่าหลานอวี้ก็ยอมขึ้นไปแต่โดยดี
“เอาล่ะมู่ซี ข้าขึ้นไปกับเจ้าก็ได้”
ถึงอย่างไรมู่ซีก็บอกเองว่าเขาเพิ่งมาเป็นครั้งแรก ประเดี๋ยวขึ้นไปแล้วเขาต้องไม่ชอบเป็นแน่แท้ ถึงตอนนั้นคงไม้พ้นต้องกลับไป
แม้ว่ามู่เฉียนซีจะไม่ได้เปิดเผยตัวตนว่านางเป็นเจ้าของเรือบุปผานี้ ทว่านางกับน่าหลานอวี้มีลักษณะที่พิเศษไม่เหมือนผู้อื่น สตรีผู้งดงามเข้ามาต้อนรับทั้งสองอย่างดี
“อา… มิทราบว่าท่านทั้งสองต้องการอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ?” สตรีงดงามผู้มาต้อนรับเอ่ยถามขึ้น
มู่เฉ
