ทุกคน พวกนางรับเฉพาะแขกพิเศษเท่านั้น เงินจำนวนนี้เพียงพอที่จะให้สตรีผู้งดงามทั้งสี่มาดูแล
“ได้! ข้าน้อยจะรีบจัดการให้คุณชายเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ” สตรีผู้งดงามตอบเสียงขันแข็ง
‘มู่เฉียนซี’ ในรูปลักษณ์ มู่ซี นั่งอยู่ในห้องชั้นบนสุดของเรือบุปผา ทะเลสาบจื่อเยี่ยเป็นประกาย สายลมพัดอย่างช้า ๆ ผมยาวสีเขียวเทาพัดสยายไปตามสายลม
น่าหลานอวี้มองดูใบหน้าที่งดงามอย่างเพลินตา ตัวเขาเกือบเสียความมั่นใจในตนเอง
รูปลักษณ์ที่งดงามอย่างน่าทึ่งนั้น ทั้งยังตัวตนอันลึกลับ ทว่าเขาก็ยังอยากจะเข้าใกล้ชายน้อยมู่ซี อยากรู้จักเขามากยิ่งขึ้น
น่าหลานอวี้กำลังจะเอ่ยปากชื่นชม ทันใดนั้นเอง เสียงอันอ่อนหวานของสตรีผู้หนึ่งดังลอดเข้ามา
“คุณชาย! ฉูคง เหมยเจี้ยน เยี่ยอิง และฉานยวี่พร้อมดูแลท่านแล้วเจ้าค่ะ”
สตรีทั้งสี่งดงามสมดั่งคำร่ำลือ ผิวขาวนวลดุจดั่งหยกขาวชั้นดี ทว่าก็ดูบอบบางน่าทะนุถนอมราวดอกเหมยฮวา บางคนดูน่ารักดุจดั่งดอกซากุระแรกแย้ม บางคนงดงามดั่งนางฟ้าก็มิปาน
ทว่าพวกนางทั้งหมด กลับพบว่าเมื่อพวกนางมายืนอยู่กับคุณชายทั้งสอง รัศมีของพวกนางถูกกลบ มิอาจเทียบกับคุณชายทั้งสองได้เลย คุณชายทั้งสองทำให้พวกนางรู้สึกอับอายเล็กน้อย
มู่เฉียนซีในคราบมู่ซีรีบเอ่ย “สตรีผู้งดงาม นั่งลงสิ น่าหลาน เจ้าเป็นผู้ทำการค้า สถานที่เช่นนี้เจ้าไปบ่อย เหตุใดถึงได้ดูถ่อมตัวเช่นนี้ล่ะ มันผิดวิสัยนะ”
มุมปากของน่าหลานอวี้กระตุกอีกครา
“แม้ว่าข้า
