้งสองลงเรือลำเล็ก น่าหลานอวี้คิดว่ามู่เฉียนซีจะพาเขานั่งเรือชมบรรยากาศของทะเลสาบอย่างเพลิดเพลิน เขารู้สึกตื่นเต้นมาก
ทว่า… ในขณะที่เรือเล็กลำนี้เข้าประชิดเรือหรูหราลำหนึ่ง มู่เฉียนซีพลันผุดลุกยืนและกล่าวว่า “น่าหลาน เราขึ้นไปกันเถอะ”
น่าหลานอวี้คิ้วขมวด “มู่ซี นี่มันเรือบุปผาที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นจื่อเยี่ยใช่หรือไม่ ? ราวกับข้าฝันไป! จะ… เจ้าชวนให้เราขึ้นไปรึ ?”
มู่เฉียนซีคว้าแขนของเขาเอาไว้
“ก็ใช่สิ! น่าหลาน เราไปเสพสุขบนเรือบุปผากันเถอะ เป็นบุรุษอย่าได้อายเรื่องแบบนี้ รีบสนุกกับมันก่อนชีวิตจะหาไม่เถอะ”
