“อ๊าก! ตอนแรกข้าคิดอะไรโง่ ๆ เช่นนั้นออกไปได้อย่างไรกัน ข้าคิดให้เจ้าปลอมตัวเป็นข้าได้อย่างไร ?” มาถึงตอนนี้อาถิงรู้สึกเศร้าใจมาก กลับไปแก้ไขอะไรก็มิได้
มู่เฉียนซีแปลงร่างกลายเป็นบุรุษอีกครั้ง เตรียมพร้อมจะไปหอบุปผา ทว่าทันใดนั้นนางนึกอะไรบางอย่างออกจึงเปลี่ยนทิศทางไปทันที
ร่างในชุดสีม่วงปรากฏขึ้นในบ้านประมูลอันดับหนึ่ง มู่เฉียนซีมองไปที่ร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงอัสดงสีทองอร่ามสาดส่องกระทบใบหน้างดงามราวหยก
“น่าหลานอวี้ วันนี้เจ้าว่างหรือไม่ ? ข้าอยากชวนเจ้าไปเลี้ยงฉลองสักหน่อย” มู่เฉียนซีกล่าว รอยยิ้มรื่นเริงเผยให้เห็นบนใบหน้า
เมื่อได้เห็นดวงตาสีเขียวของบุรุษมู่ซีผู้นี้ปรากฏอยู่ตรงหน้า น่าหลานอวี้กะพริบตาด้วยความประหลาดใจไม่อยากเชื่อ
“มู่ซี คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมาหาข้า ข้าคิดว่าเจ้าลืมข้าไปเสียแล้ว”
“ข้าจะลืมเจ้าได้อย่างไรกันเล่า ในจื่อตูเจ้าคือสหายของข้า อีกอย่าง เจ้าเคยช่วยข้าเอาไว้ตั้งเยอะ วันนี้ข้าเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจของข้า จึงลอบมาทำให้เจ้าแปลกใจอย่างไรล่ะ และข้ามีอะไรจะให้เจ้าไปทำด้วยกันด้วย”
“ลอบมาทำให้แปลกใจรึ ?” ดวงตาของน่าหลานอวี้เต็มไปด้วยแววแห่งความรอคอย “ไปทำอะไรล่ะ ?”
“ไปกับข้า เดี๋ยวเจ้าจะรู้เอง”
ร่างของมู่เฉียนซีเร็วมาก เร็วประหนึ่งกะพริบนำทางไป น่าหลานอวี้ไม่รอช้า ตามออกไปทันที
……
ณ ทะเลสาบแห่งแคว้นจื่อเยี่ย
คลื่นวารีกำลังกระเพื่อม หลังจากที่ทั
