เขานอนอยู่ข้าง ๆ นาง วางมือข้างหนึ่งบนเอวของนางและโอบนางเข้าไปในอ้อมแขนอันแข็งแรง
มู่เฉียนซีเอนตัวพิงร่างแข็ง ๆ เย็น ๆ ทื่อ ๆ ของเขา กล่าวเสียงแผ่วเบา “จิ่วเยี่ย ที่นอนนุ่ม ๆ ของตำหนักเยี่ยอ๋องของเจ้าก็ไม่ธรรมดา เหตุใดเจ้าถึงต้องมาเบียดข้าล่ะ ?”
เขาไม่ตอบ กลับกระชับอ้อมแขนโอบกอด กระซิบเบา ๆ “เจ้า… หายไว ๆ”
ดวงตาสีฟ้าคู่นั้น ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เสียงหัวใจของเขาเต้นรัว ทว่าท่าทางเขากลับสงบนิ่ง จริง ๆ แล้วเขาเพียงแค่อยากให้นางไม่ไปโดนแผล ดังนั้นจึงบังคับให้นางนอนอยู่ข้าง ๆ เขา
ยิ่งอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นเท่าไหร่ มู่เฉียนซีก็เข้าใจได้บางอย่าง …เรื่องที่เขาผู้นี้ตัดสินใจแล้ว ไม่สามารถปฏิเสธได้
ถึงอย่างไร เนื้อของชายที่หล่อเหลาไร้ที่ติมีมาให้พักพิง นางก็ต้องใช้มัน!
หลังจากสงครามประสาทจบลง มู่เฉียนซีพักผ่อนอย่างสบาย ๆ
ค่ำคืนสิ้นสุดลง มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมา อาการบาดเจ็บของนางดีขึ้นมาก ตอนนี้นางกําลังจะบอกลาจริง ๆ แล้ว ทว่าคําอําลาของนางยังไม่ทันได้พูดออกมา
“หิว” จิ่วเยี่ยกล่าวขึ้น
สุดท้ายมู่เฉียนซีต้องอยู่กินอาหารมื้อใหญ่ก่อน ถึงจะกลับไปได้
เงาร่างสีดํารวดเร็วราวสายฟ้าฟาดพามู่เฉียนซีกลับไปยังจวนสกุลมู่
ณ เรือนสุ่ยซี
ภายใต้แสงจันทร์ มีเงาเฉียงยาวทอดอยู่บนพื้น ถูกแสงจันทร์ส่องมา มู่เฉียนซีตะโกน “เยวี่ยเจ๋อ ดึกขนาดนี้แล้ว เหตุใดเจ้าถึงยังอยู่ที่นี่อีก ?”
.
