ข้างนอกแล้วกระมัง ใครใช้ให้องค์รัชทายาทจู้จี้เรื่องมากกับผู้หญิงจนเกินไปกัน ?
— ตึง! —
ทหารองครักษ์เหล็กกล้าขององค์รัชทายาท โยนร่างหญิงงามมาผู้หนึ่ง
“จางกงกง นี่เป็นว่าที่พระชายาที่องค์รัชทายาททรงเลือกแล้ว น่าจะใช้ได้”
“ข้า… ข้า…” มู่หรูเหยียนรู้สึกกระวนกระวายใจ สุดท้ายนางถูกส่งเข้าไป
แต่… มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น
“กรี๊ด! องค์รัชทายาท ท่านเป็นอะไรไป ?!”
นางยังไม่ทันได้เป็นผู้หญิงขององค์รัชทายาท องค์รัชทายาทก็สลบไปเสียแล้ว
ผลการรักษาของหมอหลวงบอกว่า องค์รัชทายาทร่วมรักหนักเกินไป เกรงว่าคงจะทําเรื่องอะไรเช่นนั้นไม่ได้ไปอีกสักพัก
สําหรับระยะเวลาอีกสักพัก จะเป็นเวลานานแค่ไหนนั้น หมอหลวงทุกคนล้วนเงียบงันไม่สามารถบอกได้ อาจจะเป็นตลอดชีวิต!
อีกด้านหนึ่ง ณ จวนเยี่ยอ๋อง มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “จิ่วเยี่ย พันแผลเสร็จแล้ว ข้าสามารถกลับไปได้แล้วใช่ไหม ?”
“ต้องเสร็จเรียบร้อยทั้งหมดก่อนถึงจะไปได้” น้ำเสียงของจิ่วเยี่ยแข็งกระด้าง
มู่เฉียนซี “ได้! ตามนั้น เสร็จแล้วค่อยไปก็เสร็จแล้วค่อยไป อย่างไรคงใช้เวลาไม่นาน”
ยารักษาอาการบาดเจ็บที่เขาใช้นั้นล้วนเป็นยาวิเศษระดับชั้นยอด ยาดีกว่าของนางเสียอีก ไม่ใช่ว่านางไม่สามารถปรุงออกมาแบบนั้นได้ แต่ว่าเป็นเพราะสมุนไพรวิญญาณที่จะใช้ปรุงยานั้น ล้ำค่า หากยาก ไม่มีในท้องตลาด นางหามาทำมาปรุงไม่ได้
นางนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงนุ่ม ๆ เพื่อที่จะได้ไม่กดแผล
จิ่วเยี่ยพลิกตัว
