ฆ่าองค์รัชทายาททั้ง ๆ ที่เขายังติดค้างการเดิมพันกับข้า… แล้วข้าจะไปเก็บกับใครได้”
“ได้ งั้นก็ไว้ทีหลัง” กล่าวเช่นนั้น เขาโบกมือ เหล่าโครงกระดูกกลับมาโดยไม่กระทำสิ่งใด
มู่เฉียนซีมองชายตรงหน้า นางสังเกตเขาอย่างละเอียด ใบหน้าที่งดงามนี้แฝงไปด้วยความน่าหวาดกลัว
“จิ่วเยี่ย แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าปกป้องข้าด้วยเหตุผลใด แต่ข้ามู่เฉียนซีมิใช่เต้าหู้อ่อนยวบอ่อนแอ ข้าสามารถรับมือกับคนอย่างซวนหยวนหลี่ซางได้”
“อืม ตามที่เจ้าว่า” จิ่วเยี่ยกล่าว ท่าทีเฉยเมยตามแบบฉบับของเขา
มุมปากมู่เชียนซีโค้งขึ้นเล็กน้อย “เหอะ ตอนนี้ซวนหยวนหลี่ซางคงจะลำบากน่าดู กล้าดีอย่างไรทำให้ข้ามู่เฉียนซีบาดเจ็บขนาดนี้ ?”
……
ในตําหนักตะวันออก เวลานี้ซวนหยวนหลี่ซางรู้สึกร้อนผ่าว “ร้อน! โอย ร้อน…”
“อ่า…” จางกงกงผู้เป็นขันทีมององค์รัชทายาท เขารู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ราวกับว่า…
องค์รัชทายาท เกิดอะไรขึ้นกัน ? เห็น ๆ อยู่ว่าเพียงแค่แพ้การประลองมา แต่กลับกลายเป็นเหมือนว่าเขากลายร่างเป็นสัตว์ป่าเถื่อนไม่น่ามองดู!
“เข้ามา! เชิญพระสนมหลงเช่อเฟยมาที่นี่เร็ว”
ครู่ต่อมา พระสนมหลงเช่อเฟยแหงนใบหน้า สำลักเอาฟองสีขาว ๆ ออกมาอย่างน่าสังเวช แต่อารมณ์กามขององค์รัชทายาทก็ยังไม่ดีขึ้น
จางกงกงรีบกล่าว “เชิญนางสนมลี่จีมาที่นี่…”
ในที่สุดองค์รัชทายาทก็ใช้ผู้หญิงของเขาไปทั้งหมด แต่กลับยังไม่สามารถบรรเทาได้ เป็นเช่นนี้ต่อไปมีหวังจะต้องออกไปหาผู้หญิง
