ย่างไม่เกรงใจ
ผิวขาวราวหิมะปรากฏแก่สายตา ทว่ามีรอยด่างพร้อยแดง ๆ แววตาของจิ่วเยี่ยยามเมื่อเห็นมันยิ่งน่าหวาดกลัว
เขาหยิบยาของตัวเองออกมา ไม่รีรอให้มู่เฉียนซีตอบสนอง เขาก็ใส่ยาให้นางจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
มู่เฉียนซีอ้าปากค้าง รวดเร็วปานนี้เลยรึ ?! การพันแผลของนางเป็นไปอย่างรวดเร็ว นั่นเพราะนางเป็นหมอมาเกือบยี่สิบปีแล้ว แต่เขาเร็วกว่า เจ้าก้อนน้ำแข็งนี่เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร ?
จิ่วเยี่ยคล้ายจะเห็นความประหลาดใจของนาง เขาลูบผมยุ่งเหยิงบนหน้าผากนางเบา ๆ กล่าวว่า “ข้าเพิ่งเรียนรู้มันมา ตอนนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ?”
เขาเองไม่ค่อยได้รับบาดเจ็บและไม่เคยพันแผลมาก่อน แต่ว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ นางมักจะได้รับบาดเจ็บเสมอ เขาจะไม่เรียนรู้ทักษะการพันแผลได้อย่างไรกัน ?
มู่เฉียนซียิ้มอ่อนก่อนจะกล่าว “จิ่วเยี่ย เอ่อ… เจ้ามีพรสวรรค์มาก และมีความสามารถทำได้อย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ต้นจนจบข้าไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย น่าทึ่งนัก เจ้าดีกว่าคนที่เป็นหมอมาสี่สิบปีเสียอีก”
มุมปากจิ่วเยี่ยโค้งขึ้นเล็กน้อยคล้ายเป็นรอยยิ้ม
“ดีแล้ว” เขากล่าวเพียงเท่านั้น ทว่าจู่ ๆ เขาก็หันไป ทั่วทั้งร่างแผ่ไอสังหารอันน่าตื่นตะลึงออกมา
“ตําหนักตะวันออก เอาให้ไม่เหลือเลยสักคน”
กล้าทําร้ายสตรีที่เขาปกป้อง จะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป
ขณะที่โครงกระดูกเหล่านั้นกําลังจะลงมือตามคําสั่ง มู่เฉียนซีดึงจิ่วเยี่ยไว้ “จิ่วเยี่ย ช้าก่อน! หากเจ้า
