นไปมองมู่หรูเหยียนข้าง ๆ
มู่เฉียนซีกล่าว “อันที่จริงแล้วคำขอของข้าง่ายเพียงนิดเดียว หากข้าเป็นผู้ชนะ ท่านก็ต้องคืนเงินทุนที่ตระกูลมู่เลี้ยงดูมู่หรูเหยียนมาเป็นเวลาสิบแปดปี”
ซวนหยวนหลี่ซางกล่าวตอบทันที “ข้าก็คิดว่าจะเป็นเรื่องยุ่งยากอะไร ที่แท้ก็เรื่องเล็กนิดเดียว ตระกูลมู่ช่วยข้าเลี้ยงดูปลูกฝังสตรีผู้งดงาม อีกทั้งยังมีความสามารถมากมายเช่นนี้ให้มาเป็นพระชายาของข้า แค่ชดใช้เงินทุนคืนถือเป็นเรื่องเล็กน้อย ข้าไม่นึกกริ่งเกรงใด ๆ ถือเสียว่าเป็นเงินสินสอดส่วนหนึ่งของหรูเหยียนก็แล้วกัน”
“องค์รัช… อ่า… ท่านพี่หลี่ซาง…” มู่หรูเหยียนซาบซึ้งใจ นางมองซวนหยวนหลี่ซางด้วยดวงตาอ่อนหวาน
ซวนหยวนหลี่ซางรู้ดีว่าการที่เขาลงมือช่วยนาง ความดีนี้ของเขาสามารถแลกใจของสตรีงดงามมากความสามารถผู้นี้ได้
“องค์รัชทายาท แต่…”
ท่านผู้เฒ่าหันไปมองซวนหยวนหลี่ซาง อยากจะกล่าวคำบางอย่างแต่ก็ทำไม่ได้ ในช่วงสิบแปดปีที่ผ่านมา ตระกูลมู่ทุ่มเงินไปกับมู่หรูเหยีบนเป็นจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม เงินที่ทุ่มเทไปเพื่อให้นางใช้ฝึกมาถึงปัจจุบันจวบจนได้เป็นถึงสตรีอัจฉริยะอันดับสองในแคว้นจื่อเยี่ยรองจากมู่หรูอวิ๋นนั้นไม่น้อยเลย
เงินนี้อาจจะมากกว่าที่ฮ่องเต้ซวนหยวนจือลงทุนให้กับองค์รัชทายาทเป็นสิบเท่าก็ว่าได้
“ท่านผู้เฒ่ามู่ มีอะไรรึ ? มีอะไรก็กล่าวมาได้” ซวนหยวนหลี่ซางกล่าวถามท่านผู้เฒ่า
“ขอพระองค์ทรงเบามือ อย่าทำร้ายท่านผู้นำตระกูลมู่ของพ
