มุมปากของเยวี่ยเจ๋อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ “ใช่! ข้าเสร็จแน่”
เยวี่ยซู่เบิกตากว้างมองพี่ชายตัวเอง พี่ใหญ่เขานี้ช่างกล้า ตัวเขาผู้เป็นน้องต้องยอมรับเลยจริง ๆ
เวลานี้มีคนงานมารายงาน “คุณชายเจ๋อ นายน้อยน่าหลานขอพบท่านขอรับ”
เยวี่ยเจ๋ออึ้งไปเล็กน้อย “นายน้อยน่าหลานรึ ? นายน้อยของหอการค้าอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเซี่ยโจว น่าหลานอวี้น่ะรึ ?”
“ขอรับ”
“เขามาขอพบข้าทําไมกัน ?” เยวี่ยเจ๋อนึกฉงนสงสัย นายน้อยของหอการค้าอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเซี่ยโจว จะอยากพบคนธรรมดาอย่างเขาได้อย่างไรกัน ?
“ข้าเองก็ไม่ทราบขอรับ”
“เชิญเขาขึ้นไปที่ห้องชั้นบน ข้าจะไปพบเขาเดี๋ยวนี้” เยวี่ยเจ๋อกล่าว
ภายในห้องชั้นบนของหอเทียนเว่ย ชายผู้หนึ่งสวมชุดสีน้ำเงินหล่อเหลา และชายชุดขาวที่ดูอ่อนโยนนั่งอยู่ข้างใน
ดวงตาจิ้งจอกเรียวยาวของน่าหลานนอวี้ค่อย ๆ มองสูงขึ้น เขาหยิบขวดยาออกมาขวดหนึ่ง กล่าวว่า “คุณชายเยวี่ย ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าหมอปีศาจผู้สร้างยานี่ของหอหมอปีศาจของพวกเจ้า เป็นใครมาจากไหนกันแน่ ?” น่าหลานอวี้กล่าวเข้าประเด็น เขาเองไม่ได้เจอมู่ซีมาเดือนหนึ่งแล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหามู่ซีได้ที่ใด
ยาที่เคยแปลกประหลาด ณ ตอนนี้มีขายในหอหมอปีศาจ เขาเดาเอาว่าคงต้องเกี่ยวอะไรกับมู่ซีอย่างแน่นอน และข่าวลือแปลกประหลาดนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงมากหมอผู้นั้นจะเป็นมู่ซี
เยวี่ยเจ๋อกล่าวอย่างเย็นชา “ข้าไม่อาจบอกได้ ขออภัย”
น่าหลานอวี้ยิ้ม กล่าวขึ้น
