เขาไม่สามารถบอกได้ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับมู่หรูหยียน
มู่หรูเหยียนนอกจากต้นกําเนิดที่ต่างกันเล็กน้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา ความแข็งแกร่ง พรสวรรค์ ความปราดเปรื่อง นางล้วนโดดเด่นกว่าใคร เป็นหญิงสาวเพียงคนเดียวในแคว้นจื่อเยี่ยที่คู่ควรกับเขา
นอกจากนี้ มู่หรูเหยียนยังต่างจากหญิงคนอื่น ๆ เป็นอย่างมาก หญิงคนอื่นเพียงแค่เห็นเขาก็แทบที่จะเอาตาติดมากับร่างกายเขา แต่นางกลับมองเขาเหมือนเป็นคนธรรมดา ไม่ประจบสอพลอเขาเพียงเพราะเขาเป็นองค์รัชทายาท
เพราะความสมบูรณ์แบบและพิเศษของนาง เขาจึงติดตามนางมาตลอดหลายปีนี้ แม้ว่าต้นกำเนิดของนางจะไม่เพียงพอที่จะเป็นพระชายา แต่เขาก็เก็บตําแหน่งพระชายาไว้ให้นาง
มู่หรูเหยียนได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็ตระหนกตกตื่นราวกับกระต่ายน้อยที่ตกใจจนกระโดด นางปิดหน้าอุทานออกมา “องค์รัชทายาท!”
ซวนหยวนหลี่ซางกล่าว “หรูเหยียน ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว เรียกข้าว่าหลี่ซางก็พอ ถ้าเจ้าอยากกลับบ้านและอยากพบปู่ของเจ้า พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้ากลับไป …ข้าจะพาเจ้ากลับบ้าน แม้แต่มู่เฉียนซีก็ไม่สามารถขวางข้าได้”
ดวงตาที่อ่อนโยนของซวนหยวนหลี่ซางเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ทําให้มู่หรูเหยียนรู้สึกหลงใหล นางซาบซึ้งทว่าหวาดกลัวไปในเวลาเดียวกัน
“องค์รัชทายาท ข้า… เรื่องเล็กน้อยนี้ไม่ควรรบกวนองค์รัชทายาทเลย ซีเอ๋อร์จะต้องมารับข้าอย่างแน่นอน”
“หรูเยียน เจ้าใจดีเกินไปแล้ว มู่เฉียนซีอยากให้เจ้าไม
