“ซีเอ๋อร์ เจ้ารังเกียจข้าขนาดนั้นเลยหรือ？ พวกเราสนิทกันดั่งพี่สาวน้องสาวแท้ ๆ เหตุใดมาวันนี้ถึงได้ห่างเหินกันเสียแล้วล่ะ ?” มู่หรูเหยียนน้ำตาคลอหน่วย จ้องมองมู่เฉียนซีด้วยความขุ่นข้องหมองใจ
เหล่าข้ารับใช้ที่คุกเข่าอยู่ตรงประตู ล้วนแต่มองมู่เฉียนซีอย่างโกรธเคือง
มู่เฉียนซีมิใช่เป็นเพราะว่ามีบิดาแสนประเสริฐถึงได้มีตำแหน่งสูงส่งในวันนี้หรอกหรือ？ นางแทบจะเทียบไม่ได้เลยกับคุณหนูใหญ่ มาวันนี้กลับกล้ามาทำให้คุณหนูใหญ่ที่เป็นดั่งนางฟ้านางสวรรค์ของพวกเขาช้ำใจอีก
ช่างชั่วช้าเสียจริง!
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปาก เกรงว่าในสายตาของคนพวกนี้ นางคงได้กลายเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ในเมื่อพวกเขาคิดว่านางชั่วช้า… เช่นนั้นก็ใจร้ายให้ถึงที่สุดเลยแล้วกัน!
“มานี่สิ ยังมัวรอช้าอะไรอยู่อีก ? ลากตัวพวกมันออกไปให้หมด! โบยคนละห้าสิบไม้ ข้ามองเห็นแววตาของพวกมันทุกคนช่างแข็งกร้าวนัก สมควรโดนแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวน้ำเสียงเย็นชา
“ซีเอ๋อร์ อย่า อย่าเลย…”
มู่หรูเหยียนได้ฟังวาจามู่เฉียนซี แววตานางเจือความวิตกกังวล นางยื่นมือออกไปคว้าแขนเสื้อมู่เฉียนซีด้วยความตระหนกตกใจ ส่งสายตาเว้าวอนหวังให้ยกเลิกคำสั่ง ‘อันโหดร้าย’
“อย่ามาแตะข้า ไสหัวไปซะ!”
มู่เฉียนซีสะบัดมือ ฉับพลันทันใดข้อเท้าของมู่หรูเหยียนพลิก ทำให้นางล้มลงทั้งตัว
“โอ๊ย!” มู่หรูเหยียนร้องลั่น ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางซีดขาวลงเพราะความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามา น
