มสิบร่างปรากฏขึ้นรอบ ๆ!
โอวหยางฉีหัวเราะเยาะเย้ย “ฮ่า ๆ ๆ มู่เฉียนซี เจ้ามีแค่ห้าสิบกว่าคนยังคิดจะฆ่าพวกข้ารึ ? ฝันไปเถอะ!”
มู่เฉียนซีหัวเราะเบา ๆ “หึ ๆ ไปเถอะมู่อี ในเมื่อนายท่านรองแห่งตระกูลโอวหยางไม่เชื่อ พวกเจ้าก็ใช้การกระทําจริงพิสูจน์ให้พวกเขาดูเสียเลยเถอะ”
“ขอรับ!”
ทันใดนั้นจิตสังหารเย็นยะเยือกพลันแผ่ซ่าน คนสิบคนปกป้องมู่เฉียนซีออกจากวงสงคราม คนของตระกูลโอวหยางไม่สามารถเข้าใกล้นางได้เลย
— เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! —
เสียงราวกับอากาศปริแตกออกมานับไม่ถ้วน!
“อ๊ากกกก!”
องครักษ์ตระกูลโอวหยางร้องโหยหวน เข็มบาง ๆ นับไม่ถ้วนกวาดผ่านราวกับสายฝนโหมกระหน่ำ
ทั้งยังมีหน้าไม้ที่ระเบิดพลังออกมาอย่างแรง พลังโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น เกรงว่าทั้งราชาแห่งภูตและราชายอดยุทธ์คงต้องล้ม
โอวหยางฉีกล่าว อารมณ์โกรธเกรี้ยวแฝงในน้ำเสียงเต็มสิบส่วน “บัดซบเอ๊ย! อาวุธลับพวกนี้คืออะไรกัน ? เหตุใดจึงแข็งแกร่งนัก ?”
แผ่นดินเซี่ยโจวไม่ใช่ว่าไม่มีอาวุธลับ เพียงเพราะพลังวิญญาณและพลังชีวิตปกป้องแข็งแกร่งมาก อาวุธลับจึงเป็นอะไรที่เปราะบาง แต่ว่าอาวุธลับที่สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงแก่ปรมาจารย์ยุทธ์ได้ กลับไม่เคยได้ยินมาก่อน
อาวุธลับเช่นนี้ถูกปล่อยออกมา ทําให้ทหารเดนตายหลายร้อยคนของตระกูลโอวหยางได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส
มู่เอ๋อร์กล่าวด้วยใบหน้าประหลาดใจว่า… “ตอนผู้นำตระกูลนําของพวกนี้ออกมา พวกข้าก็รู้แล้
