ดให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ครั้งแรกของนางที่สวมเสื้อให้คนอื่น ผลออกมาก็ไม่ได้แย่
นางมองจิ่วเยี่ยและคิดกับตัวเองว่า ‘เจ้าก้อนน้ำแข็งแบบที่ไม่สวมใส่เสื้อผ้าทําให้คนทำผิดได้ แต่เมื่อสวมใส่เสื้อผ้า รูปลักษณ์ที่เย็นชาทว่างดงามของเขายิ่งทำให้คนควบคุมตัวเองไม่ได้…
เจ้านี่ช่างเป็นภัยร้ายกาจจริง ๆ’
มู่เฉียนซีถามขึ้น “จิ่วเยี่ย ข้าสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นข้าไปได้แล้วสิ”
ขณะที่มู่เฉียนซีกําลังจะหันหลังและวิ่งหนีไป นางถูกแขนคู่นั้นของจิ่วเยี่ยพาเข้ามาในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งอีกครั้ง เขากล่าวเสียงทุ้มต่ำ
“ข้าจะพาเจ้ากลับไปเอง”
เขาเป็นคนพาเข้ามา แน่นอนว่าเขาก็ควรเป็นคนพาออกไป
เมื่อตอนที่มาถึงจวนเยี่ยอ๋อง จิ่วเยี่ยนั้นรวดเร็วมาก ทว่าตอนส่งนางกลับจวนสกุลมู่ เขาทำยึกยัก แทบจะช้ากว่าเต่าเสียอีก
ทิวทัศน์บนท้องถนน เหมือนเป็นภาพที่ถูกชะลอให้ช้าลง มู่เฉียนซีหาวอย่างเบื่อหน่าย
เมื่อมาถึงจวนสกุลมู่ในที่สุด จิ่วเยี่ยถึงค่อยปล่อยให้มู่เฉียนซีลง เขากล่าว “ไปได้ หากเจ้าต้องการมาที่จวนเยี่ยอ๋อง ข้ายินดีต้อนรับเสมอ”
ยังไม่ทันรอมู่เฉียนซีตอบ ร่างสีดำพลันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
เขาคงคิดในใจว่า มู่เฉียนซีคงจะยินดีตอบรับที่จะไปอยู่จวนเยี่ยอ๋องเป็นประจำ นางคงมิปฏิเสธ
เมื่อเข้าจวนตระกูลมู่ มู่เฉียนซีพยายามตอบโต้รับมือกับสถานการณ์ของตระกูลมู่ แผนการของตาแก่พวกนั้น คิดจะล้มนาง ฝันไปเถอะ!
“ปิดกิจการทั
