มุมปากมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย ลอบพูดอยู่ในใจ ‘เจ้าก้อนน้ำแข็งนี่ หรือว่าเพราะเยวี่ยเจ๋อมาอยู่กับข้าที่นี่เมื่อคืน เขาก็เลยจะฆ่าเยวี่ยเจ๋อ! โชคดีที่เขาไม่ได้ลงมือ ไม่เช่นนั้นเยวี่ยเจ๋อคงได้ตายอย่างไม่เป็นธรรม’
“จิ่วเยี่ย เยวี่ยเจ๋ออาศัยอยู่กับข้าที่นี่คงจะไม่ได้กระทบอะไรกับเจ้านะ ทำไมเจ้าถึงจะฆ่าเขาล่ะ ?” มู่เฉียนซีเอ่ยถาม นางขบคิดเท่าไรก็ไม่พบคำตอบ
ในที่สุดนางก็เข้าใจเสียทีว่าเหตุใดผู้คนในแคว้นจื่อเยี่ยถึงได้กลัวซวนหยวนจิ่วเยี่ยผู้นี้นัก ดูเสียก่อน ดูเหตุผลที่เขาจะฆ่าคนเสียก่อน ใครเล่าจะคาดเดาได้!
หรือไม่ก็… อาจเป็นเพราะเยวี่ยเจ๋อกำลังทำเรื่องอะไรที่อาจจะธรรมดาทั่วไป แต่เมื่อเจ้าก้อนน้ำแข็งโผล่มาเห็นเข้า กลับรู้สึกไม่ชอบใจจนอยากจะฆ่า
พลังของเขาแข็งแกร่งนัก หากเขาจะฆ่าใคร ไม่มีทางใดที่คนผู้นั้นจะสามารถต่อกรกับเขาได้เลย หากถูกเจ้านี่หมายหัวละก็ จุดจบสุดท้ายคือไปร้องขอความเป็นธรรมเอาในยมโลก
จิ่วเยี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างช้า ๆ “เจ้าเป็นเพื่อนร่วมหอของข้า!”
“นั่นมันแค่ในสำนักศึกษา แต่ที่นี่เป็นบ้าน ที่สำคัญที่นี่เป็นบ้านของข้า”
มู่เฉียนซีกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา สิ่งที่เจ้าก้อนน้ำแข็งพูด เป็นเหตุผลแปลกประหลาดอันใด ?
“ข้าอยากให้เขาตาย” จิ่วเยี่ยกล่าว ความอำมหิตเยือกเย็นแผ่ออกจากกาย
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าบทสนทนากับซวนหยวนจิ่วเยี่ยเริ่มไม่ราบรื่น เช่นนั้นนางจึงคิดพูด
