วามชั่วร้าย และความงดงามผสมรวมอยู่ด้วยกัน นัยน์ตาสีฟ้าใสทว่าดูเย็นเยียบนั้นลึกล้ำราวหุบเหวลึก ดูน่ากลัวจนมิอาจคาดเดาได้ว่าจะกระเพื่อมกลืนกินวิญญาณมนุษย์เมื่อใด จมูกสูงโด่ง ริมฝีปากเรียวบางแดงระเรื่อทว่าซ่อนความชั่วร้ายอยู่
เขาเปรียบเสมือนราชาผู้เหี้ยมโหด เหมือนปิศาจร้ายหาที่เปรียบมิได้
“จิ่วเยี่ยมาได้อย่างไร ?”
การมาของจิ่วเยี่ยทำให้นางประหลาดใจยิ่งนัก
เยี่ยอ๋องแห่งแคว้นจื่อเยี่ยผู้นี้ทำตัวลึกลับซับซ้อนเดาใจไม่เคยได้
จิ่วเยี่ยจ้องมองมู่เฉียนซี แววตาคู่นั้นของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการฆ่าสังหาร เขากล่าว
“เยวี่ยเจ๋อผู้นั้น ข้าต้องการปลิดชีพ”
เจตนาฆ่าของจิ่วเยี่ยทำให้บรรยากาศโดยรอบอึดอัดอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วมุ่น “อะไรของเจ้า ? เยวี่ยเจ๋อเป็นน้องชายของข้า แม้แต่เจ้าก็จะมาฆ่าเขามั่ว ๆ ไม่ได้ เจ้าไม่มีเหตุผลรึ ? หากเขาทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจเจ้าบอกข้าสิ เราจะได้มาหาวิธีแก้ไขกัน เจ้าว่าอย่างไรล่ะ ?”
“การรบราฆ่าฟันมันโหดร้ายเกินไป และมันไม่ใช่เรื่องที่คนสง่าอย่างเราควรทำ” มู่เฉียนซีกล่าวสำทับวาจาตนเองด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
การที่นางกล่าววาจาเช่นนี้ แทบจะทำให้จิ่วเยี่ยกระอักเลือดสามระลอก ดูเหมือนว่านางจะยอมแพ้แก่เขา ทว่าสิ่งที่นางยืนยันนั่นก็คือ…ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามฆ่าบุรุษแซ่เยวี่ยผู้นั้น
จิ่วเยี่ยกล่าวถาม น้ำเสียงเยียบเย็นบาดลึก
“เมื่อคืนเขานอนที่จวนเจ้ารึ ?”
.
