— ปัง! ปัง! ปัง! —
โอวหยางเหว่ยกระแทกร่างบนเตียงราวกับปรารถนาที่จะทุบกระดูกตัวเองให้แตก สุดท้ายโอวหยางจูก็ต้องยอม
“ได้ ก็ได้! ข้ารับปากเจ้า”
“มีใครอยู่ด้านนอกเข้ามานี่หน่อย รีบไปนำสมุนไพรวิญญาณระดับหนึ่งและสมุนไพรวิญญาณระดับสองออกมาทั้งหมดเร็วเข้า!” โอวหยางจูสั่งเสียงกร้าว
เมื่อได้เห็นสมุนไพรวิญญาณที่น่าพึงพอใจเหล่านั้น มู่เฉียนซีพลันยิ้มร่า
นางหยิบยาลูกกลอนเม็ดสีดำออกมาเม็ดหนึ่ง เดินไปข้างขอบเตียง กล่าวขึ้น “ข้ามู่เฉียนซีผู้นำตระกูลมู่ ขอมอบยาฟื้นฟูว่านหลิงเม็ดนี้ให้ท่าน เอ้า รับไป รีบป้อนเข้าปากนางสิ”
“ได้”
โอวหยางจูรีบป้อนเม็ดยาเข้าปากบุตรสาว โอวหยางเหว่ยกลืนลงคอไปทันที
ในที่สุดโอวหยางเหว่ยก็หยุดกระแทกร่างบนเตียง โอวหยางจูมองดูบุตรสาวอย่างประหม่า ในขณะเดียวกันนั้น โอวหยางจื่อกล่าวอย่างตระหนก
“ท่านพ่อ ดูนั่น!”
ผิวหนังเน่าเปื่อยบางส่วนของโอวหยางเหว่ยสลายหายกลายเป็นผิวขาวนวลสง่าในชั่วพริบตาเดียว โอวหยางจูตกตะลึง มองด้วยสีหน้าแววตาประหลาดใจ
“วิเศษ! วิเศษดีแท้! ยาลูกกลอนเม็ดนี้ได้ผลดีจริง ๆ”
สมแล้วที่มู่เฟิงอวิ๋นเป็นบุคคลอันเป็นที่กล่าวขานกันในตำนาน สิ่งที่เขาทิ้งไว้ล้วนแต่น่าทึ่ง
มู่เฉียนซีปรบมือ กล่าวอย่างปีติยินดี “ฮิ ๆ ท่านผู้นำโอวหยาง ในเมื่อคุณหนูใหญ่โอวหยางไม่เป็นอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าก็กลับจวนได้แล้วสินะ”
โอวหยางจื่อขัดในทันใด “ช้าก่อน! เหว่ยเหว่ยยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย จะ
