เข้าพบ นางกล่าวอย่างเกียจคร้าน
“โอ๊ะ! คนของตระกูลโอวหยางมารึ ? ช่างรวดเร็วทันใจจริง ๆ บอกให้เขารอไปก่อน ข้าของีบสักพัก”
“ขอรับ”
หากเป็นเมื่อก่อน โอวหยางจื่อคงไม่รอ เขาต้องกลับจวนอย่างแน่นอน ทว่าตอนนี้โอวหยางเหว่ยตกอยู่ในอันตราย เขาต้องการยาแก้พิษจากมู่เฉียนซี เขาจำต้องอดใจรอนาง
รอแล้วรอเล่า ผ่านไปกว่าชั่วยามยังไม่เห็นแม้เงาของมู่เฉียนซี…
คนอย่างโอวหยางจื่อแห่งตระกูลโอวหยางไม่เคยมีใครกล้าปล่อยให้รอนานขนาดนี้ ทว่าตอนนี้กลับโดนมู่เฉียนซีเล่นสงครามประสาท แน่นอนว่าใจเขาต้องโกรธประหนึ่งไฟสุมร้อน
“พ่อบ้าน ตกลงท่านผู้นำตระกูลมู่จะให้ข้ารอถึงเมื่อไหร่กัน ?”
พ่อบ้านยิ้ม ใบหน้าสงบ เขากล่าวว่า “คุณชายใหญ่โอวหยางก็ทราบดีว่าท่านผู้นำงานล้นมือ หากคุณชายใหญ่ต้องการพบท่านผู้นำจริง ๆ โปรดอดทนรออีกสักเถอะนะขอรับ”
โอวหยางจื่อกำหมัดแน่น ‘อดทนไว้ ข้อต้องอดทนเอาไว้…’
ทันใดนั้นเอง เงาร่างชายผู้หนึ่งในชุดสีฟ้าสว่างปรากฏตรงหน้าโอวหยางจื่อ
“เยวี่ยเจ๋อ เจ้ามาก็ดีแล้ว ไปบอกท่านผู้นำให้รีบออกมาพบข้าหน่อยเร็ว” โอวหยางจื่อได้ทีสั่งเยวี่ยเจ๋อไปตามให้
เยวี่ยเจ๋อมองเขาด้วยแววตาไม่แยแส กล่าวน้ำเสียงเรียบเฉย “พี่ใหญ่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ ข้าจะไปรบกวนการพักผ่อนของนางเพื่อเจ้าได้อย่างไรกันล่ะ ?”
— ปัง! โครม! —
โอวหยางจื่อบันดาลโทสะ ตบโต๊ะจนพังด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ ดวงตาดำมืดจ้องเยวี่ยเจ๋อเขม็ง
“เจ้าว่าอะไรนะ ? มู่เฉียนซี
