เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว สิบกว่าปีก่อนโต๊ะนี่มีราคาหนึ่งแสนสองหมื่นเหรียญทองคำ เวลาผ่านไปราคาก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ นี่คิดเจ้าแค่สองแสนสองหมื่นเหรียญทองคำถือว่าถูกแล้วนะ”
เยวี่ยเจ๋อมองดูพี่ใหญ่ด้วยความชื่นชม นางช่างยอดเยี่ยมเสียจริง ตัวเขานั้นมิอาจเทียบนางได้เลยแม้เพียงเสี้ยวเดียว
ไฟที่โหมกระหน่ำกำลังลุกโชนในหัวใจของโอวหยางจื่อ โทสะนั้นเกือบแผดเผาตัวเขาเองจนสิ้นลม
ไม่แปลกเลยว่าเหตุใดนางจึงทำให้ฮ่องเต้กริ้วโกรธจนกระอักเลือดสามระลอก ขนาดเขาเองยังแทบทนไม่ได้ แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาต้องทำให้นางไปจวนตระกูลโอวหยางให้จงได้
“ผู้นำตระกูล หากข้าชดใช้ค่าเสียหายให้เจ้า เจ้าก็จะไปจวนตระกูลโอวหยางเพื่อช่วยรักษาน้องสาวข้าใช่หรือไม่ ?”
“ใช่”
เมื่อได้ยินนางรับปาก เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขอเพียงให้นางไปถึงจวนตระกูลโอวหยาง ค่าเสียหายเขาชดใช้ให้นางได้แน่
รีบไปเสียดีกว่าไหม ? เกรงว่าขืนอยู่ที่จวนตระกูลมู่ต่อไป มีหวังเขาต้องบ้าคลั่งมากกว่าที่เป็นอยู่
โอวหยางจื่อ สมแล้วที่เป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลโอวหยาง เป็นตระกูลที่ร่ำรวย แม้ในใจจะกระอักเลือดเพียงใด ก็ยังยอมชดใช้ให้แต่โดยดี
“เยวี่ยเจ๋อ ไปจวนตระกูลโอวหยางกันเถอะ” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ขอรับพี่ใหญ่” เยวี่ยเจ๋อพยักหน้า กล่าวตอบรับ
.
