งขึ้นมาผืนหนึ่งนั้น มันใช้ความสามารถของข้าถึงขีดสุดไปแล้ว เจ้าไม่สามารถเปิดใช้ทะเลสาบวิญญาณของข้าได้อีก
ภายภาคหน้าหากทะเลสาบแห่งวิญญาณเต็มไปด้วยต้นสมุนไพรจนไม่สามารถมองเห็นน้ำใส ๆ นั้นได้ อาถิงคิดว่าตัวเขาคงจะเป็นบ้า
“มู่เฉียนซี เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก!”
“ฮี่ ๆ เจ้ายอม ๆ เถอะ เดี๋ยวสักพักข้าออกจากวัง จะไปคุยกับจิ่วเยี่ยเสียหน่อย ในเมื่อเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ผู้ทำพันธสัญญายังไม่ยอมช่วย ต่อให้เป็นอาวุธที่ร้ายกาจสุดในตำนาน แต่หากช่วยอะไรข้าไม่ได้ จะเก็บไว้ข้างกายก็คงไม่มีประโยชน์อะไร” มู่เฉียนซีกล่าวออกมา ทำสีหน้าท่าทีราวกับแสนหนักใจ
“มู่เฉียนซีสตรีตัวร้าย ข้าเกลียดเจ้าจริง ๆ”
ด้วยความจนปัญญา อาถิงบุกเบิกเกาะที่กว้างขวางขึ้นมาอีกเกาะหนึ่ง แล้วจึงกล่าวเตือนน้ำเสียงดุดัน “ในตอนที่เจ้ายังไม่มีพลังมากพอในการบุกเบิกเข้าขั้นที่สอง ต่อให้ข้าต้องตาย ข้าก็ไม่ยอมให้เจ้าทำให้ทะเลสาบวิญญาณของข้าเสียหายอีกเป็นอันขาด”
“ได้! บุกเบิกพลังได้ถึงขั้นที่สองก็ขั้นที่สอง”
คราวนี้มู่เฉียนซีไม่ได้ดึงดันเหมือนเก่า สายตาของนางเป็นประกายมองทอดผ่านไปยังสวนสมุนไพรวิญญาณ
“แม้ที่นี่จะมีสมุนไพรวิญญาณหลากชนิด แต่ก็ไม่เหมือนกับเรื่องลับที่ข้าได้ยินมาเลย สมุนไพรวิญญาณทั่วไปพวกนี้ไม่มีราคาพอจะเทียบกับหนี้ที่ฮ่องเต้ติดค้างข้าได้ แคว้นจื่อเยี่ยคงไม่ถึงขั้นไม่มีแม้แต่สมุนไพรวิญญาณระดับต้น ๆ หรอกกระมัง ?”
.
