สิ้นคำพูดไร้ปรานี กอปรกับท่าทีไม่แยแสของซวนหยวนหลี่เทียน มู่หรูอวิ๋นแทบลมจับ นางก้มศีรษะลง ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
“ฮือ ๆ ๆ… ท่านพี่หลี่เทียน ข้า… ไม่ว่าท่านพี่หลี่เทียนจะทำอะไร ข้ามู่หรูอวิ๋นจะอยู่เคียงข้างท่านเสมอ”
ถึงแม้จะเจ็บปวดใจเจียนตายเพียงใด นางยังคงกล่าววาจาน่าเวทนา
ไอสังหารที่แผ่จากกายของจิ่วเยี่ยเยือกเย็นน่ากลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่จิ่วเยี่ยแทบทนไม่ไหว คิ้วขมวดแน่นหมายจะลงมือปลิดชีพส่งซวนหยวนหลี่เทียนไปแดนนรกนั้น มู่เฉียนซีพลันกล่าวขึ้น
“ข้าขอปฏิเสธ”
ซวนหยวนหลี่เทียนช่างเป็นคนน่ารังเกียจนัก มู่เฉียนซีรู้สึกขยะแขยงบุรุษผู้นี้จนเส้นขนอ่อนนุ่มตามแขนเรียวขาวลุกชัน ยาพิษที่มีนางอยากจะหยิบออกมากรอกปากหลี่อ๋องผู้นั้นสักหนึ่งกำมือให้เป็นใบ้ไปเสีย
ซวนหยวนจือ “ซีเอ๋อร์ ทำไมกัน หลี่เทียนก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง เจ้ากับเขา สองคนก็ดูเหมาะสมกันอย่างกิ่งทองใบหยก”
ซวนหยวนจือพยายามกล่าวคำเยินยอให้กับโอรสของตนเพื่อโปรยทางให้เกิดการแต่งงานระหว่างบุตรชายตนกับสตรีมู่เฉียนซี หากทั้งสองได้ตบแต่งเป็นทองแผ่นเดียวกัน เช่นนั้นสินสอดทองหมั้นก็ไม่จำเป็นต้องคืน
ฮ่องเต้คิดจะขายโอรสโดยไม่สนใจสถานะของตน มู่เฉียนซีจนปัญญา
“ฝ่าบาท พระองค์อย่าตรัสอะไรมากความเลย เอาเป็นว่าข้าไม่ชอบบุรุษอย่างหลี่อ๋อง”
“หมายความว่าอย่างไร ? เทียนเอ๋อร์ไม่ดีตรงไหน เขาสามารถเปลี่ยนแก้ไขให้เจ้าได้” น้ำ
