กใช้จนหมด จะยังมีพละกำลังอยู่ได้อย่างไร ?”
“ดูสิ มู่เฉียนซีกําลังกินอะไรอยู่ ?”
“ยาลูกกลอนระดับสอง มันช่วยคืนพลังวิญญาณ ไม่แปลกใจเลย”
ผู้ชมทุกคนแทบกระอักเลือด ผู้นำตระกูลมู่ผู้นี้มีเงินก็ไม่ควรใช้จ่ายเช่นนี้ นางหยิบยาลูกกลอนระดับสอง ยาคืนพลังวิญญาณมากินเป็นลูกอมถั่ว จากนั้นฟื้นฟูพลังวิญญาณและออกกระบวนท่าไม่หยุด พวกเขาชื่นชมทั้งห้าร่างที่โรยตัวลงสู่พื้นจริง ๆ
มู่เฉียนซีเหลือบมองกริชสีดําเล่มนั้นอย่างรังเกียจ นางคุณหนูนั่นแสร้งทําเป็นยอมแพ้ กลับทายาพิษคุณภาพต่ำเช่นนี้เพื่อลอบโจมตีนาง โอวหยางเหว่ย… เจ้าช่างโง่เขลาเบาปัญญา ไร้เดียงสาเสียจริง!
เวลานี้ร่างคุณหนูตระกูลโอวหยางลอยอยู่กลางอากาศ ใกล้สิ้นลมหายใจแล้ว
— ปัง! —
ผู้นำตระกูลโอวหยางทนดูต่อไปไม่ไหว เขาทุบโต๊ะลุกยืนพลันพุ่งขึ้นไป กัดฟันกล่าวเสียงเหี้ยมเกรียม “มู่เฉียนซี เจ้าหยุดได้แล้ว หยุด!”
มู่เฉียนซีหลบไปอยู่ด้านหลังซวนหยวนจือ นางกล่าวกับซวนหยวนจือว่า… “ฝ่าบาท ท่านก็เห็นว่าการประลองครั้งนี้ ข้าไม่ได้ฆ่าโอวหยางเหว่ย เพียงแต่ไม่ทันระวังพลั้งมือทำร้ายนางเท่านั้น ตอนนี้ท่านผู้นำตระกูลโอวหยางจะลงมือกับข้า นี่มิถือว่าผู้ใหญ่รังแกเด็กหรือ ? ท่านต้องหยุดเขา โอวหยางเหว่ยได้รับการคุ้มครองจากบิดาของนาง ถึงบิดาข้าจะหายสาบสูญไป แต่ข้าผู้นำตระกูลมู่มิใช่ใครจะมารังแกได้ตามใจชอบ ฝ่าบาทคิดเห็นเช่นนั้นหรือไม่ ?”
.
