ได้
แต่ไม่คาดคิดว่าวันนี้มู่เฉียนซีจะพูดจายโสโอหังกับหลี่อ๋อง ดูแล้วนางคงจะเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้วจริง ๆ
“กรอด ๆ!”
— กรอด ๆ! —
เสียงกัดฟันระคนเสียงกำหมัดของซวนหยวนหลี่เทียนดังขึ้นต่อ ๆ กัน ตอนอยู่ที่ตระกูลมู่คราวนั้นก็ทำเขาโมโหครั้งหนึ่งแล้ว แน่นอนเขาทนให้มู่อวู่ซวงปกป้องดูแลหลานสาวคนนี้อย่างไร้กฎเกณฑ์ แต่ตอนนี้อยู่ในพระราชวังอันเป็นสถานที่ตั้งบ้านซวนหยวนของเขา
ให้ตายเถอะ! มู่เฉียนซีผู้นี้ เหตุใดช่างโอหังยิ่งนัก ?!
คนที่นั่งอยู่ข้างกายซวนหยวนหลี่เทียนเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง สวมกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน ขนคิ้วเรียวเล็ก ดวงตาสวยหวาน ลักษณะท่าทางอ่อนช้อยนุ่มนวล ดูเป็นคนอบอุ่นช่างเอาใจ
นางพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “องค์ชาย ซีเอ๋อร์แต่ไหนแต่ไรมายโสโอหัง แม้ครานี้จะกระทำอุกอาจกำเริบเสิบสาน แต่ท่านอย่าโมโหไปเลย ข้าว่านางคงมิได้ตั้งใจ”
ซวนหยวนหลี่เทียนระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ผนึกรวมพลังวิญญาณของเขาทั้งหมดซัดไปทางรถม้าของมู่เฉียนซีสตรีโอหัง
ทว่าร่างสีม่วงรวดเร็วมาก นางเคลื่อนกายประหนึ่งบินออกมานอกรถม้าในพริบตาเดียว
มู่เฉียนซีกล่าวโดยพลัน “หม่าป๋อ รีบหลบไป!”
.
