รากฏตัวของเยวี่ยเจ๋อ แต่ถ้าถูกเขาขัดจังหวะการเลื่อนระดับขั้น เกรงว่าครั้งต่อไปอาจจะต้องใช้ความพยายามมากกว่านี้หลายเท่า
“เจ้ากับข้า ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ไม่มีครั้งต่อไป” จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
แม้ไม่ค่อยจะเข้าใจ มู่เฉียนซีก็ไม่ได้แย้งกลับกับเจ้าก้อนน้ำแข็งเย็น ๆ บุรุษที่น่าอันตรายคนนี้ นางเพียงพยักหน้าตอบรับ
“อืม”
รถม้ามาถึงจวนมู่แล้ว มู่เฉียนซีลงจากรถม้า หันหลังมองกลับไป ทว่าจิ่วเยี่ยอันตรธานหายไปแล้ว…
…
วันที่จะต้องไปรับศาสตราวุธของตนเองมาถึงแล้ว มู่เฉียนซีเปลี่ยนเป็นอาถิงอีกครั้ง ก่อนจะเดินทางไปพบฮั่วอวิ๋นที่เขาเหยียนหลง
“หนุ่มน้อย ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว” ฮั่วอวิ๋นทักทาย หัวเราะชอบใจ เพราะพิษอัคคีโดนกำจัดออกไปหมดแล้ว อารมณ์และสีหน้าของเขาดูดีขึ้นไม่น้อยเลย
มู่เฉียนซีกล่าว “ของของข้า ท่านทำเสร็จแล้วหรือยัง ?”
ฮั่วอวิ๋นตอบ “ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ข้าศึกษามาครึ่งวัน ไม่ทราบว่าสิ่งของนี้ทำอะไรได้ มันใช้เป็นอาวุธได้จริงรึ ?”
พูดจบ ฮั่วอวิ๋นนำกล่องตลับสีม่วงทองอันวิจิตรงดงามขึ้นมากล่องหนึ่ง ข้างในแบ่งเป็นกลุ่มเข็มยา
มู่เฉียนซีนำเหย้าจี้อันนับจำนวนไม่ได้ออกมาจากช่องเวลา หลังจากนั้นก็แบ่งใส่ตามชนิดของยาเหย้าจี้
มู่เฉียนซีนำเข็มยาเหย้าจี้มาถือเล่นอยู่ในมือวางไม่ลง นางมองฮั่วอวิ๋นก่อนจะกล่าวขึ้น
“ท่านผู้อาวุโสฮั่ว ควบคุมพลังให้อยู่ในผู้บำเพ็ญภูตระดับเก้า แล้วมาทดลองความร้ายกาจขอ
