ต้องขอบคุณท่านรองอาจารย์ใหญ่มาก” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อลาพักแล้ว มู่เฉียนซีก็เตรียมเก็บของกลับบ้าน
ในที่พักไม่เห็นแม้แต่เงาของจิ่วเยี่ย เขาคงเบื่อไม่มีอะไรทำถึงมาเดินเล่นที่สำนักศึกษา ต่อไปก็คงไม่มาอีกแล้ว
“ท่านผู้นำ” คนขับรถม้ามายืนรออยู่ที่หน้าประตูสำนักศึกษาก่อนแล้ว รอเพียงมู่เฉียนซีมา จะได้กลับกัน
แต่ยามที่นางเปิดผ้าม่านเพื่อที่จะขึ้นรถม้า ใบหน้านางแข็งทื่อในทันใด …ในรถม้าของนางมีคนอยู่หนึ่งคน อีกทั้งคนคนนั้นยังมีชีวิต
คนที่นั่งอยู่ในรถม้า มีใบหน้าอันเยือกเย็น งดงามมีเสน่ห์ ผมสยายยาวลงมาราวกับน้ำตก นั่งอยู่ข้างในอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาสีฟ้าจ้องมองมาที่มู่เฉียนซี
“ท่านผู้นำ เป็นอะไรหรือไม่ ?”
