“เจ้า… รนหาที่ตายแล้ว!”
น้ำเสียงของจิ่วเยี่ยเยือกเย็น พลังวิญญาณสีแดงดั่งเลือดก่อตัวเป็นกำแพงพลังวิญญาณอันทนทานขวางกั้นข้างหน้าเขาไว้
แต่เหตุการณ์ไม่คาดคิดพลันเกิดขึ้น มีเจ้าสีขาวตัวเล็กโผล่มาจากไหนไม่รู้ฝ่าทะลุกำแพงเข้ามาได้ เจ้าตัวนั้นซุกเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของมู่เฉียนซี อ้าปากกัดเข้าที่แขนของนาง
มู่เฉียนซีอึ้งไป วันนี้มันเป็นอะไร ?
นางแค่ยืมแพะวิญญาณเขาเดียวฆ่าศัตรู แต่กลับถูกสัตว์วิญญาณสองตัวทำให้บาดเจ็บ
นางมองเจ้าตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด มันมีขนปุยสีขาวทั่วเรือนร่าง ไม่มีสีอื่นมาแซมแทรก หูตั้งตรงดูน่ารักน่าชัง ดวงตาสีม่วงคู่นั้นของมันมีประกายดั่งอัญมณีแอเมทิสต์ก็ไม่ปาน สายตามีแววเจ้าเล่ห์ ยิ่งดูยิ่งน่ารักมาก
ดวงตาสีฟ้าของจิ่วเยี่ยเข้มขรึมลง เขาออกคำสั่งกับเจ้าแมวขาวตัวน้อยนี้
“ออกไป”
ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงขึ้นมาในสมองของมู่เฉียนซี “สัญญาแห่งจักรวาลและธรรมชาติ วิญญาณของไม่ซู่ ร่างกายของไท่จี๋ ผู้อมตะในใต้หล้ามีเพียงข้าที่ครอบครอง”
“พันธสัญญา!”
ขุมพลังที่รุนแรงสองสายได้ฝังรอยไว้ที่ดวงจิตของนาง มู่เฉียนซีถึงพบว่านางถูกเจ้าตัวเล็กนี้ฝืนทำพันธสัญญาจิตวิญญาณ
“นี่คือ…” มู่เฉียนซีหน้าตามึนงง
อาถิงโกรธจนขนแทบตั้ง กล่าวด้วยความโมโหว่า… “เจ้ามันตัวอะไรกัน กล้ามาแย่งทำพันธสัญญากับคนที่มีพันธสัญญาอยู่กับข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรืออย่างไร ?!”
หากอาถิงสามารถมีร่างกายได้ ป่านนี้คงจับเจ้าแมว
