มู่เฉียนซีรู้สึกได้ถึงพลังผันผวนของเขาที่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น ใบหน้าก็เคร่งขรึมลง
“จอมภูต นักฆ่าคนนั้นใช้วิธีการลับบางอย่างเพื่อเพิ่มพลังให้กับตัวเอง โอกาสสำเร็จเป็นไปได้ยากมาก”
คู่ต่อสู้คือจอมภูต มู่เฉียนซีสามารถหาวิธีการวางยาพิษฆ่าได้ แต่ถ้าจะให้นางฆ่าผู้ฝึกตนระดับจอมภูตนั้นมันยาก นางคงไม่ได้ไร้เดียงสาถึงเพียงนั้น
มู่เฉียนซีเร่งเร้าพลังวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง ซัดพลังไปทางในป่าเทียนหวง แต่ก็มีพลังอันรวดเร็วถูกยิงมาทางนางอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
“มู่เฉียนซี เจ้าจงตายให้ข้าเชยชมซะ! ตาย! ตาย! ตาย!”
— ตูม! —
เสียงพลังอันบ้าคลั่งดังก้องมาจากทางด้านหลังของมู่เฉียนซี ความเร็วของนางยังไม่มากพอจะหลบได้ทัน นางได้แต่ยกมือขึ้นตะเบ็งเสียงออกไป “โล่วารี!”
— ปัง! —
แม้จะมีโล่วารีคอยขวางกั้น ร่างของมู่เฉียนซีก็ลอยออกไปตามแรงจากการโจมตี
— ตุบ! —
ชุดกระโปรงยาวสีม่วง เมื่อกระแทกพื้นก็เปื้อนดินโคลน ริมฝีปากมู่เฉียนซีมีเลือดไหลออกมา
ระดับจอมภูตมีพลังและความแข็งแกร่งมากกว่าผู้บำเพ็ญภูตธรรมดามาก
“แต่ว่า…” มู่เฉียนซีหันไปเห็นผลไม้ลูกแดง ๆ ข้างหลังของนาง พลันสายตาฉายแววเยือกเย็น
นางเด็ดผลไม้ลูกนั้นมาลูกหนึ่ง ก่อนที่จะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ในขณะเดียวกัน ตอนนี้นักฆ่าพยายามจะเข้าประชิดเพื่อโจมตีนางแล้ว
“ท่านผู้นำตระกูลมู่ หนีต่อไปสิ! เหตุใดถึงไม่หลบหนีต่อไปล่ะ ?”
มู่เฉียนซีเอ่ยปาก “บาดแผลและยาพิษของลูกพี่ลูกน้องเ
