จ้า ข้าสามารถแก้ได้ ถ้าเจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะให้ยาถอนพิษเจ้า แต่ถ้าเจ้าฆ่าข้า เจ้าก็จะไม่ได้อะไรเลย”
“อันนี้เป็นยาถอนพิษรักษาดวงตาให้กับพี่น้องเจ้าได้ เจ้าสามารถลองดูได้ แล้วค่อยตามฆ่าข้าก็ไม่สาย แต่ถ้าขืนรอต่อไป ดวงตาของพี่น้องเจ้าก็คงจะมองไม่เห็นอีกต่อไปแล้ว”
มู่เฉียนซีโยนผลไม้ลูกสีแดงนั้นออกไป ผลไม้ลูกนี้ไม่มีพิษ
ชาอี้รับผลไม้ลูกนี้มา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงอันเยียบเย็น “ยาพิษ รอสักพักค่อยไปแก้ให้เจ้าสอง แต่ถ้าไม่ได้ฆ่าผู้นำตระกูลมู่ผู้มากเล่ห์เหลี่ยมเช่นท่าน ข้าคงอึดอัดใจน่าดู”
รังสีฆ่าฟันอันน่ากลัวแผ่โอบล้อมร่างกายอันบอบบางของมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปากก่อนจะกล่าวว่า… “เช่นนั้นรึ ? หึ! คนที่ถูกฆ่าเห็นทีคงไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้ามากกว่า”
ใบหน้าของสาวน้อยที่งดงามมีรอยยิ้มเลือดเย็นอาบเคลือบ ดวงตาคู่นั้นที่ดำมืด มีประกายสว่างไสว ฉายแววความต้องการสังหาร
— ฟิ้ว! —
ทันใดนั้นก็มีเขาแหลมคมพุ่งมาหาชาอี้จากทางด้านหลัง
มู่เฉียนซีรีบหลบไปอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย นางรู้อยู่แล้ว
แพะวิญญาณเขาเดียวจ้องมองชาอี้ ตามันเขม็งจ้อง ตัวมันนั้นเฝ้าผลไม้วิญญาณซินเทียนร้อยปี ตอนนี้มีมนุษย์มาเก็บผลไม้ สงสัยว่าเจ้ามนุษย์นั้นคงไม่อยากจะมีชีวิตอีกต่อไป
ผลไม้วิญญาณซินเทียน เป็นสมุนไพรวิญญาณระดับสาม เป็นธรรมดาที่ต้องมีพวกสัตว์วิญญาณระดับสามคอยดูแลอยู่
ใครก็ตามที่เด็ดมันออกมา เหมือนกับสัตว์วิญญาณถูกแย่งสมบัติไปก
