เฉียนซีออกมาฝึกฝนในครั้งนี้จะต้องมีผู้มีวรยุทธ์สูงส่งคอยแอบคุ้มครองนางแน่” ใบหน้าของพวกเขาขาวซีดในฉับพลัน
“บอกมา! ใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา พวกผู้เฒ่าหนังเหี่ยว ๆ แต่เหนียวตายยากของตระกูลมู่ หรือว่าตระกูลโอวหยาง ?” แววตามู่เฉียนซีฉายแววความเยือกเย็น
“ฮ่า ๆ ๆ พวกเรามีกฎของนักฆ่าซึ่งท่านผู้นำตระกูลมู่ย่อมไม่เข้าใจอยู่ ไม่ว่าจะอย่างไร พวกเราจะไม่เปิดเผยข้อมูลของผู้ว่าจ้างเป็นอันขาด”
พวกเขามองมู่เฉียนซีด้วยสายตาอันเยือกเย็น “ท่านผู้นำตระกูลมู่ อย่าคิดว่าครั้งนี้ท่านจะรอดพ้นแล้วจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา อีกไม่ช้าท่านก็จะต้องไปอยู่ในนรกเป็นเพื่อนพวกเรา” พูดจบ พวกเขาก็ฆ่าตัวตายทันที
“เหอ ๆ” มู่เฉียนซีหัวเราะยานคาง สีหน้าฉาบทาความรำคาญใจ “ไม่บอกก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็มีแค่สองตระกูลนี้ให้คาดเดาว่าใคร” มู่เฉียนซีพูด น้ำเสียงเยียบเย็น
พริบตานั้น สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนไป ทำจมูกฟุดฟิดได้กลิ่นคาวโชยเข้ามา
มีสัตว์ใหญ่หนึ่งตัวปิดกั้นบริเวณไว้ อ้าปากขนาดใหญ่จนเห็นว่ามีเลือดแดงในปาก มันจ้องมองที่ซากศพก่อนจะหันไปมองมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น ตั้งแต่ย้อนเวลามายังโลกใบนี้ นางศึกษาข้อมูลมากมาย หลังจากเข้าใจเกี่ยวกับยาสมุนไพรวิญญาณ นางยังเข้าใจเกี่ยวกับสัตว์วิญญาณทั้งหมดด้วย
นี่คืองูเหลือมตามวิญญาณโลหิต มันถือเป็นสัตว์วิญญาณระดับสี่ ชอบกลิ่นคาวเลือด ชอบกินเนื้อมนุษย์เป็นอย่างยิ่ง
— ฟิ้ว!
