ดซบ ระเบิดทำลายล้าง!”
— ตูม! —
แม้ในกระบวนท่าที่มีพลังสูงสุด แต่สำหรับสัตว์วิญญาณระดับสามแล้ว ทำได้เพียงสร้างบาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น เขาแหลมของแพะตัวนั้นเข้ามาใกล้ชาอี้ พลันทิ่มแทงทะลุหัวใจเขา
อารมณ์โกรธของเขาพุ่งสูงมากที่สุด ทว่ามิใช่โกรธให้เจ้าแพะ สัตว์วิญญาณระดับสาม แต่เป็นมู่เฉียนซี
เขาสบถด่าขึ้นมาด้วยเสียงอันดัง “มู่เฉียนซี เจ้าต้องไม่ได้ตายดี ไม่ได้ตายดีแน่!”
— ฉึก! —
ชาอี้ไม่พอใจที่ถูกฆ่าตาย แพะวิญญาณเขาเดียวหยิบผลไม้วิญญาณชื่อซินเทียนหลิงขึ้นมา
ดูเหมือนเจ้ามนุษย์ผู้นี้จะมีพรรคพวก ซินเทียนหลิงถูกเด็ดมาไว้นาน พลังวิญญาณจะค่อย ๆ สูญหายไป เขาเลือกที่จะกินผลไม้วิญญาณนี้ก่อน ไม่มีเวลาไปตามฆ่าเจ้ามดน้อยที่อ่อนแอนั่น
“บัดซบมู่เฉียนซี ไปตายเสียไป!” ชาซางที่ตอนนี้กลายเป็นขันทีไปแล้วสบถด่าไม่หยุด
ดวงตาของชาอี้ปวดแสบจนแทบจะทำให้เขาเป็นลมล้มไป เขากัดฟันพูดขึ้นมาว่า… “พี่ใหญ่ใช้ยาวิญญาณหยวนแล้ว จะต้องฆ่ามู่เฉียนซีล้างแค้นให้พวกเราได้แน่ ๆ”
“ความหวังของพวกเจ้า คงจะต้องฝันสลายแล้ว”
ทันทีที่เสียงกลั้วหัวเราะลอยมา พวกเขาก็ได้เห็นร่างบางในชุดผ้าแพรสีม่วงอันคุ้นเคยปรากฏตัวตรงหน้า รอยยิ้มของนางช่างดูสดใส แต่ทำให้ชาอี้และชาซางแสดงอาการหวาดกลัวเต็มที่
“เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ถ้างั้นพี่ใหญ่ล่ะ…” ตอนนี้จิตใจของพวกเขาเย็นวาบ
“ตายไปแล้วแน่นอน” มู่เฉียนซีแค่นเสียงสะใจ
“บัดซบ! พวกเราติดกับดักเสียแล้ว มู่
