ยนสี ตอนที่พวกเขาสติยังไม่มา ใบหน้าอันสวยงามของมู่เฉียนซีก็เข้าใกล้พวกเขาทั้งสี่ แววตาดำขลับดุจน้ำหมึกแผ่ประกายเยือกเย็น
“จบแล้วล่ะ…”
— ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! —
ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด ร่างกายของพวกเขาไม่ฟังคำสั่ง ล้มลงนอนกับพื้นทั้งหมด
“บอกมาว่าใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา ?! ทำมาเป็นปล้นทรัพย์เพื่อสังหาร ลงมือแบบนี้ไม่ดูจะสิ้นคิดไปหน่อยรึ ?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
สายตาของพวกเขาตอนนี้ที่มองมู่เฉียนซีเหมือนมองสัตว์ประหลาด ไหนใครบอกว่านางเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ ? เหตุใดนางเป็นถึงผู้บำเพ็ญภูตธาตุวารีระดับห้า ถูกหลอกแล้ว…
“โอ้! โปรดยกโทษให้พวกข้าด้วย พวกข้าแค่มาปล้นเอาทรัพย์สินเพียงเท่านั้น”
“ใช่ ๆ ๆ!” เสียงสนับสนุนดังก้อง
นางมองพวกเขา กล่าวว่า “พวกเจ้ารู้ไหมว่าเหตุใดพวกเจ้าจึงล้มลง ? เพราะพวกเจ้าโดนยาพิษปลิดชีพปลิดวิญญาณอย่างไรล่ะ หึ ๆ สักพักจะได้รู้ว่าหนอนหมื่นตัวกัดแทะกระดูกจะรู้สึกเช่นไร คงรู้สึกดีมากแน่ ฮ่า ๆ ๆ”
แต่เดิมพวกเขาสี่คนมีพลังเพียงพอที่จะเอาชนะนาง พวกเขาไม่น่าประมาทนางเกินไปเลย โดนยาพิษของนางเข้าให้ ต่อให้พวกเขาร้ายกาจขนาดไหนก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
เมื่อเห็นรอยยิ้มอันชั่วร้ายของมู่เฉียนซี พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ที่นางพูดคงไม่จริงใช่ไหม ?
ทันใดนั้น ความรู้สึกประหนึ่งหนอนไต่ขึ้นตามตัว มันแทรกซอนชอนไชเข้าไปที่กระดูกของพวกเขา หนึ่งตัว… สองตัว…
“อ๊าาา
