าคนไร้ความสามารถที่พวกเขาดูแคลน มีใบหน้าอันงดงาม มีเสน่ห์พิเศษยากจะลืมเลือน ทั้งยังเก่งขึ้นผิดหูผิดตา ทำให้ตัวของนางดูโดดเด่นขึ้น
“โอ้! มู่เฉียนซีไม่ใช่คนไร้ความสามารถ นางสามารถฝึกฝนเล่าเรียนได้”
“ความเร็วในการลงมือ อย่างน้อยนางก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสาม”
“นางฝึกยุทธ์ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ?”
โอวหยางซินพ่ายแพ้ยับเยิน ยังไม่ทันจะยอมแพ้เองก็ต้องอับอาย มู่เฉียนซียิ้มเลือดเย็นกรุ่นไปด้วยอารมณ์สะใจ นี่เพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น
— ฟิ้ว! —
มู่เฉียนซีเคลื่อนไหวอีกครั้ง ร่างกายโอวหยางซินละม้ายคล้ายกับวัตถุทรงกลมที่ถูกเตะลอยขึ้นไปยังท้องนภาเบื้องบน
ทุกคนอึ้งตะลึงลาน มีวิธีต่อสู้เช่นนี้ด้วยหรือไร ?
“เจ้ามันคนไร้ค่า บังอาจกล่าวถึงท่านอาเล็กของข้า”
“ท่านอาเล็กของข้าไม่ใช่ว่าบุคคลอย่างเจ้าจะกล่าวถึงได้”
“เจ้าถือรองเท้าให้อาเล็กของข้ายังไม่คู่ควรเลย จำใส่กะลาหัวเจ้าไว้!”
“อ่า!”
— พลั่ก! —
“ช่วยด้วย …อ๊ากกกก!”
ร่างของโอวหยางซินล่องละลิ่วไปบนท้องฟ้า ปากกระอักเลือดไม่หยุด กระดูกในร่างกายเจอลูกเตะของมู่เฉียนซีไป แทบไม่เหลือส่วนใดปกติดี
ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก พลังแรงที่เหลือเฟือของสตรีร่างบาง ช่างน่ากลัวเสียจริง
มังกรยังมีเกล็ด ใครสัมผัสจะต้องตาย ตอนนี้ข้างกายของมู่เฉียนซีมีมู่อวู่ซวงเป็นญาติเพียงคนเดียว เปรียบเสมือนเกล็ดนี้เป็นจุดอ่อนของนาง
ร่างกายกะพริบหายไป ขาข้างหนึ่งตวัดตาม โอวหยางซินที่ใกล้ร่วงล
