าด ไม่คิดว่าการแพทย์ของเขาก็ล้ำเลิศไม่แตกต่าง
ฮั่วอวิ๋นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทว่าดูอิดโรย “ฮ่า ๆ ๆ มีชีวิตอยู่ได้แค่ครึ่งเดือน อยู่ได้แค่ครึ่งเดือนเท่านั้น ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”
มู่เฉียนซีขยับปาก “ดูจากท่าทางของท่านแล้ว คงยังไม่อยากตายล่ะสิ”
ฮั่วอวิ๋นเกรี้ยวกราด “เหลวไหล ก็ใช่สิ! มีชีวิตอยู่ดี ๆ ทำไมข้าต้องอยากตายด้วย ข้ายังไม่ได้เป็นช่างหลอมอาวุธขั้นสูงเลย ช่างหลอมอาวุธที่ข้าใฝ่ฝันถึง จะตายตาหลับได้อย่างไร เมื่อก่อนข้า ฮั่วอวิ๋นเป็นช่างหลอมอาวุธที่มีพรสวรรค์อยากจะเป็นช่างหลอมอาวุธขั้นปรมาจารย์”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็ง่ายมาก ข้าแก้พิษให้ท่าน ช่วยชีวิตท่าน ส่วนท่านหลอมอาวุธให้ข้า การค้าขายแลกเปลี่ยนครั้งนี้คุ้มค่า”
ฮั่วอวิ๋นถลึงตาโตมองมู่เฉียนซี “หืม ? เจ้าตัวเล็กแค่นี้น่ะรึเสนอจะแก้พิษให้ข้า ข้าหาหมอปรุงยาขั้นสูงมาหลายท่าน พวกเขาล้วนบอกว่าไม่มีวิธีการใดรักษาได้”
“พวกเขาไม่มีวิธี แต่ข้ามี” มู่เฉียนซีกล่าวต่อท่าทางขึงขัง ยืดอก
“เด็กน้อย ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไรล่ะ ?”
“ตามที่ตัวข้าไม่เคยพบเจอท่านมาก่อนแต่สามารถบอกอาการของท่านได้ และมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินครึ่งเดือนไม่สู้ครั้งสุดท้าย ท่านก็ไม่พอใจ ดังนั้นท่านควรเชื่อข้า”
มู่เฉียนซีในคราบหนุ่มน้อยมู่ซีพูดออกมา ท่าทางมั่นใจ ดวงตาสีเขียวอ่อนเปล่งประกายแสงแห่งความเชื่อมั่น
น้ำเสียงสดใสแฝงความภูมิใจ สายลมพัดเส้นผมสีเขียวอ่อนพลิ้วไหว ใบหน้างดงาม
