ราวรูปสลัก ทว่ากลิ่นอายเจือความร้ายเจ้าเล่ห์ราวปีศาจ ทรงเสน่ห์ดึงดูดใจผู้คน เหมือนมีแรงดึงดูดทำให้พวกเขาไม่อาจละสายตาไปได้
ฮั่วอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนกล่าว “ได้ ข้าจะลองเชื่อเจ้า …ขอเพียงเจ้าช่วยข้าได้ เจ้าต้องการอาวุธแบบไหน ข้าทำให้โดยไม่คิดราคา”
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปาก นางกล่าว “ท่านพูดเองนะ น่าหลานอวี้ เจ้าเป็นพยานให้ข้าด้วย”
“ได้” น่าหลานอวี้ยิ้ม พยักหน้ารับ
“ยังจะให้คนเป็นพยานอีกเรอะ ? ข้าฮั่วอวิ๋นพูดคำไหนเป็นคำนั้น”
มู่เฉียนซีหัวเราะ “หึ ๆ กับคนเจ้าเล่ห์อย่างท่าน ไม่ใช่ว่าต้องมีพยานค้ำประกันหรือไร ?”
“พูดจามากความ เมื่อไหร่เจ้าจะถอนพิษให้ข้า ?”
“อืม ยิ่งทิ้งเวลาไว้นานยิ่งแก้ยาก ข้าจะแก้พิษให้ตอนนี้”
“ตอนนี้เลยรึ ?” ลูกตาของฮั่วอวิ๋นแทบถลนออกนอกเบ้า ความตกใจฉายชัดทั่วใบหน้า
“ใช่ ตอนนี้แหละ”
ชายคนนี้โชคไม่ดี นางพกเข็มเงินติดตัวมาชุดเดียว มู่เฉียนซีทำได้เพียงฝังเข็มสกัดพิษออกมาเท่านั้น
เนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยเข็มเงิน ร่างกายรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอันน้อยนิด ทุกครั้งที่เข็มหมุน เขารู้สึกได้ว่าร่างกายทุกส่วนผ่อนคลายไม่น้อย
หลังจากที่ฝังเข็มเสร็จแล้ว มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าขอยืมพื้นที่ในการปรุงยา”
“ยกเว้นห้องหลอมอาวุธที่อยู่ตรงแล้ว ห้องอื่นเจ้าสามารถเลือกได้ตามต้องการ” ฮั่วอวิ๋นเอ่ยตอบ
มู่เฉียนซีหยิบยาเหย้าจี้มาหนึ่งขวด หันมองชายหนวดเครารุงรัง “เอ้า ดื่มนี่เสีย จะช่วยท่านชะล
