้างพิษที่ตกค้างอยู่”
อึก ๆ… เสียงกลืนเป็นจังหวะ ฮั่วอวิ๋นไม่พูดอะไร ฉวยเอายาประหลาดกระดกดื่ม
ยาไหลลงคอ ผ่านไปสักพักฤทธิ์ยาก็ออกอาการ ฮั่วอวิ๋นรู้สึกว่ารูขุมขนทั่วทั้งร่างกายสบายขึ้น จนอยากจะตะโกนดัง ๆ ออกมาสักสามที
“ฮ่าห์ ฮ่าห์ ฮ่าห์!”
ยังมิหนำใจ ขออีกหนึ่งที
“ฮ่าห์!”
หมอไป๋ขมวดคิ้วถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เอ่อ ท่านฮั่ว พิษถูกถอนแล้วรึ ?”
“อืม” ฮั่วอวิ๋นกล่าวตอบ สีหน้าสบายใจ
หมอไป๋รู้สึกว่าเด็กหนุ่มมู่ซีผู้นี้ช่างแปลกประหลาดดีจริง ๆ ขนาดฮั่วอวิ๋นหานักปรุงยาขั้นสูงมามากยังไม่สามารถพบเจอวิธีถอนพิษได้ เจ้าเด็กคนนี้แค่ทำอะไรนิดหน่อย เขาให้ท่านฮั่วกินยาเหย้าจี้ก็ถอนพิษได้แล้ว
น่าหลานอวี้กล่าวชม “มู่ซี เจ้าเก่งกาจนัก เก่งมากกว่านักปรุงยาขั้นสูงอีก”
มู่เฉียนซี “ไม่ใช่ว่าข้าจะเก่งกว่านักปรุงยาขั้นสูง เพียงแต่ข้ามีความเชี่ยวชาญด้านยาพิษ ท่านก็รู้ดี”
“ถูก” น่าหลานอวี้ยิ้ม ครั้งนั้นตัวเขาก็โดนวางยาไปเหมือนกัน
ฮั่วอวิ๋นรอดตายมาได้ก็ตื่นเต้นดีใจไปสักพัก พอมีสตินึกได้ก็หันมาถาม “เด็กน้อย ข้าพูดจริงทำจริง บอกมาได้เลย เจ้าต้องการให้ข้าหลอมอะไร ?”
มู่เฉียนซีหยิบแบบรูปมา ฮั่วอวิ๋นได้เห็นถึงกับอึ้งงัน
“หืม! นี่มันคืออะไร ข้าหลอมอาวุธมานานหลายปี ไม่เคยเจอสิ่งนี้มาก่อนเลย”
มู่เฉียนซี “อย่าเพิ่งถามว่านี่คืออะไร สำคัญคือท่านสามารถทำมันได้หรือไม่ ?”
“ของแบบนี้ทำไม่ยาก เจ้ามีข้อกำหนดอะไรหรือเปล่าล่ะ ?”
