มู่เฉียนซีกล่าว “เข็มต้องทำให้บางและคม ขนาดใหญ่หรือเล็กต้องตรงตามขนาด ห้ามขาดห้ามเกิน และยังมี…”
สำหรับคำร้องขอของมู่เฉียนซี ฮั่วอวิ๋นกล่าว “เรื่องพวกนี้ย่อมทำได้ แต่… ช่วงนี้ข้าไม่มีแร่ดี ๆ อยู่ในมือเลย”
มู่เฉียนซีนำก้อนแร่บางส่วนที่ได้รับมาจากการประมูลออกมา “เอ้านี่ ท่านเลือกดูเอาแล้วกัน”
“สวรรค์! เจ้านำสิ่งของล้ำค่าพวกนี้มาจากไหน ?” ฮั่วอวิ๋นรีบเข้าไปดู เสมือนคนหื่นกามเจอสาวสวยก็ไม่ปาน
“ยอดมาก ยังมีแร่ดาราสวรรค์รวมอยู่ด้วย” ดูเหมือนว่าวันนี้ฮั่วอวิ๋นจะพานพบความตื่นเต้นที่สุดในชีวิต เขาดีใจน้ำตาใสแทบไหลริน
มู่เฉียนซีกล่าว ท่าทีสบาย ๆ “หากท่านชอบก้อนแร่พวกนี้ เช่นนั้นนำมันหลอมหม้อปรุงยาขั้นสูงให้ข้าอีกอย่างได้หรือไม่ ?”
หม้อปรุงยาของตระกูลมู่คุณภาพต่ำเกินไป ควรที่จะเปลี่ยนให้ดีขึ้น
“ไร้ปัญหา”
“เช่นนั้นข้าก็ขอบคุณท่านฮั่ว”
มู่เฉียนซีตอนนี้มีความสามารถอันน้อยนิด หม้อยาเทพนิรันดร์ยังห่างไกลจากนางนัก
สีสันของท้องนภาเบื้องบนบอกเวลาเย็นแล้ว ฮั่วอวิ๋นให้มู่เฉียนซีมาเอาของหลังจากเจ็ดวัน ส่วนหม้อต้องรออีกครึ่งเดือน
ตลอดทางกลับเข้าเมือง น่าหลานอวี้ซักถาม “นี่มู่ซี ข้าคิดมาตลอดว่าตัวข้ารอบรู้ทุกอย่าง แต่ข้าไม่รู้จักสิ่งของนั้นที่เจ้าให้ปรมาจารย์ฮั่วอวิ๋นทำ มันคืออะไรรึ ?”
รอยยิ้มยากที่จะเดาอารมณ์ปรากฏบนใบหน้ามู่เฉียนซี “หึ ๆ สิ่งนั้นเป็นของหากินของข้า ไม่ว่าจะฆ่าคนหรือช่วยคน ก็ไม่สามารถขาดเข
