“ข้ามู่ซี มู่หรง หยางซี” ถึงแม้นางจะใช้ใบหน้าของอาถิง นางก็ควรใช้ชื่อที่เรียบง่ายของตัวเอง
มู่เฉียนซีกล่าวออกไปอย่างเกียจคร้าน “นี่ก็สายมากแล้ว ข้าต้องกลับไปพักผ่อน เจอกันพรุ่งนี้”
กล่าวจบ นางจากไปอย่างรวดเร็วราวลมกรด น่าหลานอวี้อยากจะยื้อเขาไว้ต่อแต่ไม่รู้จะหาอะไรมาเป็นข้อกล่าวอ้าง
“นายน้อย… ท่าน… ท่านยังสบายดีอยู่ไหม ?” หมอไป๋ถาม
ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณชายตัวน้อยรูปงามผู้นั้นลอบใส่ยาพิษอะไรกับนายน้อยของเขาหรือไม่ เหตุใดถึงทำให้นายน้อยเปลี่ยนไปเหมือนไม่ใช่นายน้อย ทว่านายน้อยเขาก็ยังดูเหมือนนายน้อยคนเดิม เพิ่มเติมคือแววตาเคลิ้มลอย
“ข้าไม่เป็นไร ยังสบายดี”
“นายน้อย ท่านต้องการให้คนไปสืบเรื่องคุณชายมู่ไหมขอรับ ?” หมอไป๋ถาม
เขาไม่เคยได้ยินชื่อเสียงมู่ซี มู่หรง หยางซีมาก่อน มิทราบเลยว่าในแคว้นจื่อเยี่ยมีชายหนุ่มประหลาดผู้นี้อยู่ ทั้งยังเป็นหมอปรุงยา เชี่ยวชาญยาพิษที่แปลกประหลาดอีกด้วย
“ไม่จำเป็น มู่ซีไม่ชอบให้ใครตรวจสอบเขาหรอก เชื่อข้าสิ”
“นายน้อย วันนี้ท่านทำเกินไปหรือไม่ ฮั่วต้าซือจะสามารถจัดการได้ไหม ?”
“บุคคลที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีก็ได้เป็นหมอปรุงยา สมควรได้รับการไว้วางใจ อีกสามวันหลังจากมู่ซีมา ให้เจ้ารีบรายงานข้าเป็นอันดับแรก” น่าหลานอวี้เอ่ยสั่งเสียงเรียบ
หมอไป๋ถึงกับมุมปากกระตุก ยังไม่ถึงยี่สิบก็เป็นถึงหมอปรุงยาขั้นพื้นฐาน ในจื่อเยี่ยแทบไม่เคยปรากฏ ทว่าที่เซี่
