ว่าโชคเข้าข้างนางยิ่งนักที่นางเอ่ยวาจาประมูลไปเพียงว่า ‘ลิบล้าน’ มิใช่ ‘สิบล้านเหรียญทองคำ’
ดวงดี! ดวงดีโดยแท้…
แต่สิ่งของล้ำค่าเช่นนี้ขายราคาเพียงแค่สิบล้านเหรียญเงิน เจ้าของสินค้าผู้นำมาเข้าประมูลเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ?!
มู่เฉียนซีถาม “แม่นางไฉ่ซวน เจ้าแน่ใจไหม ? มันขาดทุนมากเลยนะ”
ไฉ่ซวนยิ้ม “คุณชาย ท่านที่นำของมาประมูลได้สั่งไว้ว่าให้พวกเราแค่ดูแลการประมูลเท่านั้น เมื่อคุณชายจ่ายเงิน ของพวกนี้ก็เป็นของของคุณชาย เป็นการจ่ายเพื่อซื้อของธรรมดา ๆ คุณชายไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”
มู่เฉียนซียิ้ม พูดอย่างลำพอง “แม่นางไฉ่ซวนพูดได้ถูก ในเมื่อข้าจ่ายเงิน ของเหล่านี้ก็เป็นของข้า จะคิดมากให้ปวดเศียรเวียนเกล้าไปทำไมกัน ? ของอยู่ในกระเป๋าสามารถนำมาใช้ได้ก็ดีแล้ว”
“ไม่ทราบว่าคุณชายมีอะไรให้รับใช้อีกหรือไม่ ?” ไฉ่ซวนถาม
มู่เฉียนซี “รบกวนบ้านประมูลช่วยนำเงินที่อยู่ในป้ายสามล้าน เปลี่ยนเป็นเหรียญทองคำให้ข้าที”
“เอ่อ…” สีหน้าคาดไม่ถึงฉาบเคลือบใบหน้าไฉ่ซวน ดวงตามองมาที่มู่เฉียนซี
เปลี่ยนเป็นเหรียญทองคำจะพกพาลำบาก ส่วนใหญ่พกเป็นบัตรทองจะสะดวกกว่า
มู่เฉียนซีตอบออกไป “เปลี่ยนมาเถอะ ข้าต้องใช้เหรียญทองโยนใส่คน คงต้องรบกวนแม่นางไฉ่ซวนแล้ว”
การนำเงินสามล้านเหรียญทองคำโยนใส่คน ถึงแม่จะเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงก็อาจจะโดนฝังทั้งเป็นได้ การใช้เหรียญทองคำโยนใส่คนคงมีแต่คุณชายท่านนี้ที่ (กล้า) ทำ
ไฉ่ซวนยิ้ม นางกล
