“ท่านผู้นำตระกูลอยู่ที่เรือนตลอด นอกจากกินและนอนเงียบ ๆ ก็ไม่ได้ทำสิ่งใดเลย ?”
“มู่เฉียนซี นางต้องการทำสิ่งใดกันแน่ ? เวลาแค่เพียงสามวัน นางก็ปล่อยผ่านเวลาเสียไปวันหนึ่งแล้ว”
ท่านผู้เฒ่าใหญ่พยายามขบคิด ทว่าคิดอย่างไรก็ไม่ออก ไม่ทราบได้ว่ามู่เฉียนซีจะทำสิ่งใด
อย่าว่าแต่ท่านผู้เฒ่าใหญ่ไม่รู้ แม้แต่อาถิงที่ผูกพันธสัญญากับมู่เฉียนซียังไม่ล่วงรู้เลย
“นี่! สตรีน่าตาย อย่าหลงลืมว่าสามวันนี้เจ้าต้องหาสามล้านเหรียญทองคำ เจ้าวางแผนจะหามาอย่างไร ?”
มู่เฉียนซีกลอกตา นางเอ่ย “เจ้าคงจะนอนหลับมากเกินไปกระมัง สมองของเจ้าจึงโง่งม เรื่องง่าย ๆ แค่นี้เจ้าก็เดาไม่ได้ ข้ากลัวเสียจริงว่าถ้าทำพันธสัญญากับเจ้าต่อไปคงจะถูกเจ้านำพาให้สติปัญญาข้าด้อยลง”
อาถิงกัดฟันพูด “มู่เฉียนซี เจ้ากล้าว่าข้าโง่เรอะ! ข้าจะฉีกร่างเจ้าเสียเดี๋ยวนี้”
“เหวย ๆ ๆ! เจ้าไม่มีร่าง หากอยากจะฉีกข้า ก็ฝันกลางวันไปก่อน”
“รอข้ามีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะสร้างร่างมนุษย์ได้ก่อนเถอะ เจ้าคอยดูข้าให้ดี”
“ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่มีความสามารถนั้น”
ทั้งสองยังคงทะเลาะกัน อาถิงถามย้ำ “ตกลงเจ้าจะทำอย่างไร ?”
“นายของเจ้ามีความสามารถอะไร ? เจ้าไม่รู้เว้นแต่เจ้าจะตาบอดเท่านั้น”
“เจ้าปรุงเพียงยาพิษพวกนั้น กว่าจะสามารถขายได้จนถึงสามล้านเหรียญ เจ้าก็คงถูกตัดเงินไปแล้ว หลังจากนั้นเจ้าคงได้อดตาย สมองของเจ้ามีปัญหาหรืออย่างไร ?!”
“นอกจากข้าจะมีความสามารถด้
