ถอนพิษให้ข้าด้วยเถิด” หมอหวังวิงวอน เหงื่อเย็นผุดพรายทั่วหน้าผาก
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พิษนี้รักษาได้ เพียงแค่เจ้าแช่น้ำเกลือเพียงสักหนึ่งวันก็จะดีขึ้น”
ดวงตาของหมอหวังพลันเบิกกว้าง ง่ายดายเพียงแค่นี้เองหรือ ? เขาลุกขึ้นท่าทางลนลาน เอ่ยวาจาทิ้งท้ายก่อนจะจากไป “ขอบคุณท่านผู้นำตระกูลมู่ ขอบคุณ…”
สุดท้ายหมอหวังก็ได้อันตรธานหายไปจากห้องโถง ทุกคนต่างคิดว่านี่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา
ผู้นำตระกูลของพวกเขา ทำอย่างไรกับหมอหวังเขาถึงหวาดกลัวได้เพียงนี้ ?
หมอหวังเห็นมู่เฉียนซีราวเห็นปีศาจ มู่เฉียนซีให้เขาทำอะไรก็ไม่กล้าขัดขืน
ผู้นำตระกูลของพวกเขา ไม่เรียบง่ายเหมือนเช่นอดีต
มู่เฉียนซีหาวอย่างเกียจคร้าน “ท่านผู้เฒ่าทั้งหลายมีสิ่งใดที่ต้องการจะกล่าวกับข้าอีกหรือไม่ ? หากไม่มีสิ่งใดแล้วข้าจะกลับไปงีบกลางวันสักหน่อย”
กลับไป นางจะจากไปง่าย ๆ เช่นนี้ได้เยี่ยงไร… เด็กน้อยผู้นี้นับวันยิ่งอาจหาญขึ้นเรื่อย ๆ ขืนปล่อยไว้ต่อไปคงยากที่จะรับมือ
ผู้เฒ่าใหญ่สบตาผู้เฒ่ารอง ผู้เฒ่ารองกล่าวว่า… “ท่านผู้นำตระกูล ข้ายังมีเรื่องสำคัญอยู่”
เขาหยิบสมุดบัญชีขึ้นมา “เงินของตระกูลมู่เหลือน้อยลงไปมาก และมีรายจ่ายมหาศาล เติมเท่าใดก็ไม่เพียงพอ เป็นเพราะผู้นำตระกูลใช้จ่ายเงินของตระกูลมู่ไปเป็นจำนวนมากในช่วงสามปีที่ผ่านมา”
“จริงรึ ? นำมาให้ข้าดูซิ” เพียงมอง มู่เฉียนซีถึงกับตะลึง
มู่เฉียนซีรับสืบทอดตระกูลตั้งแ
