อประชุมเริ่มมีการด่าทอกัน ผู้อาวุโสทั้งเก้าแต่ละคนหน้าตาดำมืด
มีแต่ท่านผู้เฒ่าเก้าซึ่งนั่งอยู่ท้ายสุดที่นั่งจิบชาด้วยอาการสงบ
ในเวลานี้เอง เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นมา
“เจ้านายให้พวกเจ้ารอ พวกเจ้าก็ตั้งใจรอ เพราะข้าคือผู้นำตระกูล พวกเจ้าก็เป็นแค่ข้ารับใช้ที่ตระกูลมู่เลี้ยงดูมาเท่านั้น”
ร่างสีม่วงเคลื่อนไหวผ่านไปนั่งบนเก้าอี้อันวิจิตรประจำตำแหน่งผู้นำตระกูล
กระโปรงบางพลิ้วไหวลู่ลงไปกับแสงเป็นประกายระยิบระยับ ดวงตาประดุจหงส์ ริมฝีปากแดงระเรื่อ หญิงสาวผิวขาวราวหิมะ ผมสลวยพลิ้วไหว งดงามราวกับไม่ใช่มนุษย์
ความงดงามนี้ ไม่สามารถใช้คำไหนมาบรรยายได้
ผู้เฒ่าทั้งหลายต่างก็ตกตะลึง หญิงสาวผู้นี้คือใคร ?
หรือเป็นแฝดผู้พี่ของมู่เฉียนซี!
ทุกคนต่างรู้ว่าทุกครั้งที่มู่เฉียนซีเข้ามาในห้องประชุมนางมักจะก้มหน้า โดนพวกเขาตำหนิด่าทอไม่กี่คำก็ร้องไห้
ซึ่งมันไม่เหมือนกับสตรีผู้นี้ที่แค่มาก็แทบจะเหยียบย่ำพวกเขาให้อยู่ใต้เท้า
“เจ้าเป็นใคร ?” ผู้เฒ่าสามถาม
มู่เฉียนซีแสดงสีหน้าเยาะเย้ย กล่าวน้ำเสียงเยือกเย็น “ผู้เฒ่าสามตาบอดรึอย่างไร ? แม้แต่ผู้นำตระกูลของตนเองก็ไม่รู้จัก ข้าเลี้ยงเจ้าไปจะมีประโยชน์อะไร ?”
แววตาดุดันทำให้ผู้เฒ่าสามไม่กล้าสบตานาง
ตอนนี้พวกเขาตระหนักดีแล้วว่า มู่เฉียนซีเปลี่ยนแปลงไปเป็นคนละคนจริง ๆ ไม่ใช่เด็กสาวเมื่อก่อนที่จะสามารถกลั่นแกล้งกันได้ง่าย ๆ
ผู้เฒ่าใหญ่เพ่งพินิจพิจารณามู่เฉียนซี ระหว่างก่
