ยี่ย สิ่งของในห้องยามีมากกว่าห้องยาตระกูลมู่ไม่รู้กี่เท่า
หลังจากเก็บกวาดสิ่งของเสร็จเรียบร้อย นางก็รีบออกจากจวนเยี่ยอ๋องอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองไปยังทิศทางที่เงาเรียวของนางหายไปนั้น มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย
“อาถิง เจ้าบ้าบัดซบเกิดอะไรขึ้น ?” มู่เฉียนซีเรียกอาถิงในระหว่างทาง
อาถิงกลอกตาแล้วพูดออกไปว่า… “ชายผู้นั้นประสาท ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ? เจ้าถามข้า แล้วข้าจะไปถามใคร ?”
เขายังคงกล่าวต่อ “แต่ความรู้สึกข้ามันบอกข้าว่า มันต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับข้าแน่นอน เพราะพวกเราสองคนมีพันธสัญญาต่อกัน เขาแย่งข้าไปไม่ได้ เขาเลยเปลี่ยนมาทำดีกับเจ้าแทน ข้าว่าเขาคงไม่สนใจร่างกายของข้าแต่สนใจความงามของข้ามากกว่า ?”
“และยิ่งเจ้าแข็งแกร่งเร็วขึ้นมากเท่าใด ข้าก็สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้เร็วขึ้นเท่านั้น ถึงตอนนั้นข้าคงถูกชิงไป”
ปากของมู่เฉียนซีกระตุก โอ้สวรรค์! ช่วยกำจัดบุรุษจอมหลงตนเองไร้ยางอายผู้นี้ด้วยสายฟ้าที!
“เจ้ากลับเข้าไปในห้วงจิตต่อจะดีกว่า ข้าไม่ต้องการสนทนากับเจ้าแล้ว” ร่างของมูเฉียนซีกะพริบร่างของนางหายกลับเข้าไปในจวนยามค่ำคืนอย่างเงียบ ๆ
ในพื้นที่มิติแห่งห้วงจิต อาถิงมองไปยังผิวน้ำ พึมพำกับตนเอง “สตรีน่าตายมีบางอย่างที่ข้ายังไม่ได้บอกเจ้า ถึงแม้ข้าจะบอกเจ้าก็ไม่มีประโยชน์ เจ้าจงรีบ ๆ แข็งแกร่งขึ้นเร็ว ๆ เถอะ!”
จุดประสงค์ของบุรุษผู้นั้นน่าจะเป็น…
“โชคไม่ดี ในที่สุดข้าก็ได้พบกับผู้ที่จะปลุ
