หมด”
การกระทำของเขาทำให้มู่เฉียนซีเดาใจไม่ถูกอีกครั้ง นี่เขาเป็นอะไรไป ? ถึงแม้ว่าเขาจะมีเงินแต่เขาก็ไม่ควรให้สิ่งของตลอดเช่นนี้
มู่เฉียนซีหันไปมองซวนหยวนจิ่วเยี่ย “ท่าน…”
ก่อนที่นางจะทันได้พูดจบประโยคก็มีน้ำเสียงอันเยือกเย็นแทรกเข้ามา
“จิ่วเยี่ย!”
มู่เฉียนซีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ การเรียกชื่อเยี่ยอ๋องโดยตรงก็ต้องมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่ง
หลังจากผ่านไปสักพักนางก็เอ่ยขึ้นว่า “จิ่วเยี่ย ข้าต้องการทราบจุดประสงค์ในการกระทำของท่าน ข้ามู่เฉียนซีไม่เคยรับสิ่งของผู้อื่นโดยไร้เหตุผล”
บุรุษผู้นี้ลึกลับมาก เพียงแค่พ่อบ้านก็ทำให้ซวนหยวนหลี่เทียนเกรงกลัวได้ แน่นอนว่าเขาคงไม่ใช่คนใจดี
ดวงตาคู่สีฟ้าเยือกเย็นราวน้ำแข็งยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ “ข้าหวังว่าเจ้าจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว”
หัวใจของมู่เฉียนซีเต้นช้าลงไปเกือบครึ่งจังหวะ ความต้องการของเขาตรงกับเป้าหมายของนางเช่นกัน
ตนเองเติบโตขึ้นมีประโยชน์กับเขาอย่างไร ? หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับอาถิง ?
มู่เฉียนซีไม่ได้ถามถึงเหตุผล ถึงแม้ว่านางจะไม่คุ้นเคยกับเขา หากเขาอยากพูดก็จะพูดออกมาเอง หากเขาไม่อยากพูด นางไม่สามารถบังคับให้เขาพูดได้
มู่เฉียนซีพยักหน้าและพูดว่า… “ข้ารู้แล้ว สมุนไพรวิญญาณนี้ข้าจะรับไว้แล้วกัน ท่านพูดถูก ข้าควรรีบโตไว ๆ”
มู่เฉียนซีเหมือนกับโจรห้าร้อยก็มิปาน กวาดเอายาวิเศษทั้งหมดในรวดเดียว
จวนเยี่ยอ๋องสมควรแล้วที่เป็นสถานที่ลึกลับที่สุดในแคว้นจื่อเ
