วุ่นวายพอแล้ว วันนี้ยังจะส่งยาให้คุณชายสามดื่มอีก ถ้าเกิดยานั้นเป็นยาพิษจะทำอย่างไรกัน ?
“ถอยไป” มู่อวู่ซวงกล่าวด้วยใบหน้าอันเยือกเย็น
“นายท่าน…” คนชุดดำหันไปมองมู่เฉียนซี สายตาส่อแววไม่พอใจ
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วเล็กน้อย “นี่คืออาเล็กของข้า ตอนนี้เป็นญาติเพียงคนเดียวของข้า ถึงข้าจะวางยาพิษกับคนทั่วทั้งแคว้น ข้าก็ไม่อาจวางยากับท่านอาเล็กของข้าได้ เจ้าพอใจรึยัง ?”
คนชุดดำชะงักไปสักพัก มองมู่เฉียนซี คำพูดของนางแต่ละคำแต่ละประโยคเด็ดขาดแน่นอนทำให้คนไม่สามารถสงสัยได้ เขารู้สึกได้ว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ผู้นำตระกูลน้อยที่ไร้ความสามารถ แต่เป็นผู้นำที่มีความสามารถในใต้หล้าคนนั้น
“ถอยไป…”
คนชุดดำไม่พูดอะไรและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
มู่อวู่ซวงไม่รีรอรีบดื่มยาในขวดนั้น
มู่เฉียนซีเอ่ยขึ้น “ร่างกายของท่านอาเล็กจำเป็นต้องได้รับการบำรุง ในเจ็ดวันนี้ข้าจะให้คนนำยามาส่ง ท่านจำเป็นต้องดื่มให้หมด หลังจากเจ็ดวันข้าจะเปลี่ยนตัวยา”
“ได้” เขาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเอ่ย “ท่านอา ข้าเปลี่ยนแปลงไปมาก ท่านไม่ประหลาดใจบ้างเลยรึ ?”
นางไม่ใช่เจ้าของร่างคนเดิม มีอาเล็กเป็นญาติเพียงคนเดียว นางไม่ต้องการปกปิด แต่ว่าอาเล็กฉลาดหลักแหลม ไหนเลยจะมองไม่ออก
มู่อวู่ซวงเอ่ยขึ้น “ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ซีเอ๋อร์ก็คือญาติข้าไม่ใช่รึ ? เป็นญาติเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างกายข้า”
“ซีเอ๋อร์คงประหลาดใจล่ะสิ เจ้ามีความทร
