องมันให้หมด”
“ขอรับ”
องครักษ์เงารับคำสั่ง นำหม้อน้ำนี้ราดลงไปตั้งแต่หัวของอวิ๋นเซิ่ง
“อ๊า…!”
เสียงร้องเต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังไปทั้งจวนมู่
เป็นความเจ็บปวดที่แสนทรมาน มากกว่าโดนเฆี่ยนด้วยแส้ร้อยครั้ง เจ็บปวดเป็นร้อยเท่า ความเจ็บปวดทรมานที่ทำให้คนตื่นขึ้นจากการสลบไสล
อวิ๋นเซิ่งมองร่างในชุดสีม่วงนั้นราวกับมองเห็นผีก็ไม่ปาน
“เจ้ามันปีศาจ เจ้าไม่ใช่คน เจ้าไม่ใช่มู่เฉียนซี… ”
ตอนนี้บาดแผลบนเรือนร่างโดนน้ำยาราดเข้าไปก็เริ่มเละเปื่อยยุ่ย สภาพไม่น่ามอง
มู่เฉียนซีนำกระดาษใบรายการนั้นโยนใส่ข้างตัวอวิ๋นเซิ่ง
“นี่เป็นบางส่วนที่เจ้านำวัตถุดิบตัวยาของสกุลมู่ของข้าไป กล้าที่จะทำเรื่องเช่นนี้ในสกุลมู่ ถึงเจ้าจะออกไป ข้าจะยึดถือตามรายการนี้ เจ้าจงนำของกลับคืนมาให้ข้าสามร้อยเท่า”
สามร้อยเท่า! ถึงเขาขายตัวเองก็คืนไม่หมด ถึงแม้เขาจะเป็นนักปรุงยาที่หาได้ยาก แต่สิ่งของพวกนี้ราคาแพงไม่ใช่น้อย
สามร้อยเท่าใช้ทั้งชีวิตก็คืนไม่หมด หากวันนี้ยังมีชีวิตออกไป เขาจะกลับไปหาท่านอาจารย์ ให้ท่านอาจารย์คุ้มครอง สกุลมู่ยังไงก็คงไม่กล้าไปทวงที่สำนักตานจี้เป็นแน่
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าจะไม่คืนก็ได้ แต่ว่าร่างกายของเจ้าชโลมไปด้วยยาพิษ ถ้าเจ้าไม่หามาคืนภายในเจ็ดวัน เจ้าจะไม่ได้ยาแก้พิษ ร่างกายของเจ้าจะเน่าเปื่อย”
ร่างกายอวิ๋นเซิ่งสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ทุกส่วนของร่างกายเปื่อยเน่า เพียงแค่คิดก็น่ากลัวจนแทบหมดสติไปอีกครั้ง
มู่เฉี
