ยนซีพูดด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “นำกระดาษใบนี้และคนไร้ค่าไปทิ้งนอกจวนสกุลมู่
“ขอรับ”
ถึงตอนนี้หลิงซือหลินยังไม่ทันได้ตั้งตัว นักปรุงยาเพียงคนเดียวของสกุลมู่ก็ได้ถูกลากตัวออกไป
มู่เฉียนซีหันไปพูดกับหลิงซือหลิน
“วันนี้เจ้าทำได้ดี เจ้ามีชื่อว่าอะไร ?”
เขาตอบกลับไปด้วยท่าทีเกรงกลัว “ข้าน้อยชื่อหลิงซือหลิน”
“เสี่ยวซือหลิน ต่อไปห้องยาข้าให้เจ้าคอยดูแล”
“แต่ว่าข้าเป็นเพียงผู้ติดตามคอยรับใช้ ไม่รู้จักวิธีการปรุงยา อายุก็ยังน้อยนัก กลัวว่า…”
คำพูดของเขายังไม่ทันพูดจบ มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมา “ข้าเป็นผู้นำของตระกูลมู่ ข้าพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น ข้าพูดว่าได้ก็ต้องได้”
“ขอรับ”
เขาพยักหน้ารับ ท่านผู้นำตระกูลกับคำที่เล่าลือมานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงไม่ไร้ความสามารถ แต่นางยังตัดสินใจเด็ดขาด มีความเป็นผู้นำ เป็นแบบอย่างของผู้มีอำนาจ
เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ท่านผู้นำ ข้าน้อยมีเรื่องอยากจะเรียนถามท่าน”
.
